HEİDİ

epilogue

2010-09-15T12:31:00.004+03:00

heidi bugün burada bitti sanırım.  heidi'nin arşivi burada kalacak ama heidi'nin evi artık burası değil.  dahası heidi artık heidi değil.

ondan  kelli, ondan kelli olarak kalacak. mor şarap artık yok, oradaki yazılar  vivien skylark'a taşındı. sarih delilik'e de heidi yazmayacak artık  vivien yazacak. çoklu kişilik bozukluğu var bende, evet.

vivien için: Vivien Skylark

ve hoşçakal peter, hoşçakal klara, hoşçakalın...

mor şarap

2010-02-01T15:47:00.003+02:00

bu kadar uzun süredir heidi'ye yazmadım çünkü heidi'ye bir süre "ara veriyorum". yaptığım şeye en yakın tanım sanırım bu. bu sürede bir nevi "ara vagon" olan mor şarap'ta olacağım.

-sen değişiklik deyince ben colossal bir şey beklemiştim. bilirsin ya, bazen çekip gitmek gerekir. anlamları makinede yıkamak...
-yoooo bu öyle katastrofik bir şey değil. ona daha vakit var. bu ara gibi bir şey. hem belki yazdıkça yıkanır yazılarım. ve de anlamlarım. heidi'de olduğu gibi.

...

mor şarap

güle güle

2010-01-10T19:15:00.004+02:00

istanbul seni sevdi, evet.
gelsin dedi, bekledi.
geldin, sardın.
zaman bitti, gittin.
zaman diye bir şey yok.
istersen sen on sene öncesine gidersin, ben de on sene sonrasına.
senin on sene öncen benim on sene sonramı bulsa öper de göğsünde uyutur mu acaba?

oda dediğin nedir ki, dört duvar.
istersen kovar, istersen sarar.

ama yağ gibi kayıp giden bir yağmur var şu an dışarıda,
ve ben o odayı karış karış geziyorum, aklımın izlerini kovalayarak.
kendimi sana bağlamayı düşünüyorum tekrar ve tekrar, peşi sıra.
aklının içine girmek, aklının içinden öpmek istiyorum,
sesin izim olsun ne olur.

ama ne olurdu kolay olsaydı seni bana katmak,
gitmeseydin,
burnum sızlamasaydı şimdi,
sahanda yumurta yapsaydım sana,
i'm your man dinleseydik, sen eşlik etseydin,
waltzing mathilda dinleseydik o manyak herifin marazlı sesinden.

zamanı cebimize koysalardı, biz de bozuk para gibi harcasaydık işte!
ya da yürürken düşürüverseydik cebimizdeki delikten
bir daha da bulamasaydık.

ama ben diyorum ki şimdi sana:
gözün arkada kalmasın, sahip çıkıyorum bendeki sana.
zor aşk, yalan aşk, haksız aşk, erken aşk, geç aşk, imkansız aşk...
ne çok adı var...
ve hepsi içinde bu hikayenin.
ve hepsi içimde, merak etme.

o yüzden güle güle git, güle güle gel.

-sarı saman hatıra defteri-

şenlik

2010-01-01T10:18:00.002+02:00

yeni yılın ilk sabahı ve andy williams'dan "can't take my eyes off you" ile uyandırılışım. aklımın içinde biteviye dans eden palyaçoların üzerine yağmur gibi yağan bir dolu çiçek, tüy ve şeker.

başka bir dünya / kara güneş

2009-12-28T15:15:00.005+02:00

gitara her dokunuşun ışıklı bir kayboluş, her vuruşun o karanlık, o ayla aydınlanan sahneye doğru giden küçük bir adım şimdi.
güneşin çıktığını görmeden şehirden ayrıldığında ben bir de gün yüzüyle gördüm o sahneyi.
şimdi başka bir dünya'yı dinlerken aklımın içinde bu fotoğraf sevişiyor.
gel ışığım gel, gel güneşim gel...
ışıkla, güneşle, o sahneye.

metafor

2009-12-25T14:20:00.000+02:00

arı kovanı-bal-parmak-zehir-arı kovanı.

tehdit

2009-12-23T17:18:00.002+02:00

mösyö begonville beni tehdit etti: "aralık ayını tek bir yazıyla kapatırsan adres çubuğumdan silerim bağlantını" dedi.
ve ben öyle üçkağıtçı bir blog yazarıyım ki bu ay içerisinde buraya ikinci bir yazı girmişim gibi yapıyorum şu anda.

ahmet uluçay

2009-12-01T09:39:00.000+02:00

sabah sabah okunan tek bir cümle insanı acı bir kuvvetle omuzlarından aşağıya bastırıp koltuğa çiviler mi? çiviler. çünkü ahmet uluçay öldü.
sinema "yapan" bir adamdı, sinemayı tekrardan yazdı. yıllar önce izlediğimde nasıl günlerce aklımdan çıkmadıysa karpuz kabuğundan gemiler yapmak, onun da aklında hep sinema vardı. içinde hep bir deniz vardı, bozkırında deniz kabukları yarım kaldı.

ölümü anlayamazsın, ölümle uzlaşamazsın.

ama bildiğim bir şey varsa eğer bu günden sonra sinema yarım kalır; sinema dili ve anlatım -her ne demekse- yarım kalır; kendi elleriyle bıkmadan usanmadan kurduğu en kristal gerçeklik tuzla buz...
gitme be adam! ya da sinema peşinden gelsin...

benim bazı arkadaşlarım var

2009-11-30T02:06:00.002+02:00

mesela bir tanesi alıp başını almanya'nın bilmem neresinde bir yere gidiyor, orada okul okuyor, dil öğreniyor falan. sonra buraya dönüp öğretmen olacak ve dil öğretecek.
başka bir tanesi var mesela, öğretmen oldu, hem de en yeni öğretmen hanım oldu ve 12-13 yaşındaki çocuklara dil öğretiyor. ve bunu küçük bir ilçede, bir devlet okulunda, muhteşem bir idealistlikle yapıyor. mesela projeksiyon makinesi yok o okulda ve bu öğretmen hanım okul çıkışı ilçenin fabrika patronlarına şahsi mailler yazıp bu çocuklar için bir projeksiyon makinesi hediye etmelerini rica ediyor ve artık okulun bir projeksiyon makinesi var.
deli bir adam askere gitmeye hazırlanıyor. hem de on gün içinde ve ben ona bugün buğulu gözlerle bakıyorum. 14 yaşımda, en yeni lise zamanlarımızda, okul çıkışı servis beklerken ayaküstü yapılan bir türk sanat müziği sohbetinde tanımıştım o adamı ve onun şu anda askere gidecek olması bana çok tuhaf geliyor. doğum günün bugün senin diyorum, iyi ki doğmuşsun sen diyorum ama on gün sonra hangi kentin neresine gidecek acaba diye de sorup duruyorum. milletin yeni efendisi ordu onu nerede görmek istiyor, falan fülün.
daha başka bir adam var mesela, burada edepsizce adını andığım. couch potato dediğim, çok saşlı az sakallı a beycim dediğim (evet, ikisi aynı adam), aldı başını ve istanbul'a haritada bir saatlik mesafedeymiş gibi duran ama aslında fersah fersah uzak bir yerde yüksek yüksek öğrenimlere kaptırdı kendini, tarihçi adam oldu çıktı. asistan olmuş, öğrencileri olmuş, vize hazırlayıp, ödev veren koskocaman bir adam olmuş. hayatında onu en çok mutlu edecek olan yolu seçmiş ve o yolda hızla ilerlemekteymiş. kendisi bir hediyeymiş öğrencilerine ve alanına, bunu herkes böyle bilsinmiş, aferinmiş...
bunlar gibi nice deli uğraşları olan bazı arkadaşlarım var benim işte. ve ben onlarla gurur duyuyorum, "onlar benim arkadaşım!" diyorum, heheyt falan diyorum arada. öyle işte.

smirnoff north = kutup mavisi

2009-11-26T10:24:00.000+02:00

işbu yazı dün geceyi mümkün kılan dansçı ve sürprizci adam'a (bkz. ö bey) bir teşekkür yazısıdır, arz ederim.
kendisi beni baileys-kahveyle özendirince, ben günlerdir unutmaya çalıştığım smirnoff north'u (bkz. ab-ı hayat) tekrar hatırlayınca, "boşver dansı dersi, gel north içelim desem ne yapacaksın o zaman, hı?" şeklindeki kışkırtmalı cümleme o "tamam, nerde?" diye cevap verince, kendimizi birden asmalımescit'te bulunca, ben north'u en güzel şekilde servis eden (ağzı geniş bir kadeh içinde, dibinde küçük buz parçaları ve üstünde nane yaprağı ile) yerin adını unutunca ve dolaşmamıza rağmen bulma yönünde bir sonuç alamayınca, el mecbur pi'ye girince, becks ve limonlu miller içince, north var mı diye sorunca, garson önce evet deyip bizi kandırınca, sonra "aaaaa normal smirnoff varmış" deyince, biz ne yapalım diye birbirimize bakınca, kalkınca ve aranmaya başlayınca, ikinci sorduğumuz yerde de var cevabını alıp sevinince, sonrasında barmen boş şişeyi gösterip bitmiş işareti yapınca, bizi kahırlara salınca, ö bey ısrarla bittiğine inanmayınca, adamın gidip bir yerden getireceğini zannedince, getirmeyeceğini anladığımızda karşılıklı gülünce, üçüncü yere gidince, yine var cevabını alınca ama bu sefer üzerimizdekileri çıkarmadan kadehi masada görene dek öylece oturunca, barmen bizi ikna etmek için şişeyi kaldırıp bize doğru sallayınca, biz nihayet rahatlayınca, üstünde altın harflerle chivas yazan bardaklarda gelen north masaya mavi ışıklarını saçınca, kadehler tokuşunca, ilk yudum sonrası ilk defa içiyormuşuz gibi "uf gerçekten çok güzel" deyince, bütün bu zamanlara hoş mu hoş bir sohbet eşlik edince, sonraki atağın beşiktaş'ta bir şarap evi olması yönünde fikir birliğine varınca, ö bey'e sıcak şarap sevdirmeyi o gece orada görev edinince, kadehler boşalınca, kalkıp caddeyi tırmanınca, galata'da teşekkür edince ve ayrılınca, "ne güzel bir gece oldu, tekrarlarız" deyince, north tadıyla uykuya dalınca...
dünün güzel bir gün olduğuna karar verdim ve gelip bu yazıyı yazmak suretiyle bu adama teşekkür etmek istedim.
teşekkür ederim, sürprizci adam ve bittabî sıpeşıl tenks to smirnoff north ve elleri öpülesi ruslar.

hak

2009-11-24T17:40:00.000+02:00

eski yazılarla öyle burun buruna gelince, birden;
okuyunca bir daha hepsini;
anladım ki;
sen bana hiçbir şey veremedin.

bense sana;
kucağımda rahat ve huzurlu uykular verdim. evet, en azından bunu verdim. ve sen o zamanlar en çok bunu istiyordun. her şeyden çok.

bense...
boşver.
sen istediğini aldın mı, aldın.
alacağını verdim mi, verdim.
demek ki bende hakkın yok.
benimse sende hakkım var, evet artık bir tek o var.

~~(yazarken nilüfer çalıyordu. yok kere.)~~

iddia ederim ki bütün haftanın özetini bir pazar sabahı yazısına sığdırabilirim

2009-11-15T11:12:00.001+02:00

merhaba sevgili bilog,
bu geçen sürede ne yaptın dersen sen bana hasta oldum derim. hem de domuz gribi. gerçekten bak. pazartesi günü vücut ağrılarıyla falan başlayan hastalık salı günü kendini iyice belli etti. doktor bronşit, anjin falan dedi. tabii o zaman ateş 37 derece. lakin çarşamba gününe girdiğimizde gözleri ve burnu akan, nefes alamayan ve öksürükten boğulan bir ben vardı elimde. çarşamba akşamı acilin yolu göründü ve 2,5 yaşımdan beri ilk defa bir şişe serumu afiyetle yedim. tabii ateş 39 derece. zar zor 38'e indirdiler de gözüm açıldı.
annem babam atladı geldi onca yolu. bütün mücadelem boşa gitti. onlar toplanıp gelmesin diye "iyiyim ben ya, valla bak" demeler falan faydasızdı. sesim çıkmıyordu ki bir kere, niye inansınlar bana. "kendi ayakları üstünde" tribimizin aldığı bu ilk darbede durup bunu mümkün kılan hastalığa ve bilumum diğer sebeplere teşekkür ederim.
ateşi 39'da gören klinik görevlileri anam anam, vay vay diye ortalıkta kaçıştılar. şart oldu artık, bir tahlil yapalım bakalım domuz gribi miymiş dediler. tahlil için örnek alındıktan 15 dakika sonra odaya gelen doktorun alnında ışıklı harflerle domuz gribi yazmasına rağmen bana belli etmemeye çabalaması görmeye değerdi. n hanımcım'ı çağırıp gizli saklı konuşmasından da ben bir şey anlamadım zaten. domuz gribiyim di mi, doktor dedim. yok canım, yok canım dedi. ben ahanda öyleyim dedim. sizin bu kadar korktuğunuza bakılırsa. ki önceki hafta televizyonda domuz gribiyle deliren insanları izleyince gülmüştüm, sonra da morpheus'a demiştim: ben böyle dalga geçiyorum ama kesin yakalanırım diye. en psişik halimle.
çarşamba gecesi serumun tesiriyle uykuya kavuşan ben perşembe gününe dinç bir şekilde uyanmıştım. bir de evin içinde anne vardı, süperdi ülen, ne güzeldi. bütün gün oturdum, 2 saatte bir tabak yemeği yedim falan. lakin akşama girerken hastalık yine azıttı, ağrıların şiddeti artınca tüm ilaçlara rağmen zor bir gece geçirdik. cuma günü yorgun ve halsiz uyandım haliyle. ama öğleden sonra açıldım. morpheus "hasta ziyareti ve akşam yemeği birarada" olarak lanse edilen bir aktivite içerisine girdi, ben de sevindim. anne yemeği yedik, sohbet ettik bolca.
cumartesi sabahı annemin mantı kelimesini cümle içinde kullanmasından dolayı mı yoksa başka bir nedenden mi bilinmez ben bildiğin iyileşmiştim. doktor kontrolünde teyit edilince bu iyileşme hali heeyyyyt dedim, kim tutar bizi dedim. hoş, kimse tutmuyordu zaten de neyse.
cumartesi günü denize doğru yokuş aşağı kurulan küçük pazarı gezmek çarşamba gecesi zerk edilen serumdan daha fazla can ve hayat verdi desem inanır mısınız? evet evet, inanırsınız. öyle çünkü. inanmanız gerekiyor, yoksa bu okuma parçası'nı yazmaya devam edemem.
evin ve odanın ihtiyacı olan ıncık cıncık ne kadar çok şey varsa alındı. misal mandal, çamaşır sepeti, evin adam misafirlerine yönelik 38 numaradan büyük terlik, vs. lakin koskoca (az önce küçük demiştin ama neyse) pazarda yufka açacak bir oklava bulmak mümkün olmadı. oklavayı bulamadığımızı idrak ettiğimiz anda önümüzde bir balık tezgahının duruyor olması, taptaze balıkların, üzerinde sarıyer bilmem ne balıkçısı yazan mavi muşambada yatıyor olması balık alınmasına sebep olmuş olabilir. fena mı oldu, az saşlı, çok sakallı a beycim ve bu blog dahilinde adı geçen adamlar listesine büyük bir kıvançla ve işbu postla dahil ettiğim bir üçüncü a beycim olan çok saşlı ve çok sakalı a beycim de yemeğe gelmiş oldular. sonra sohbet, sonra muhabbet falan.
dün gece derin, güzel bir uyku; bir sürü rüya.
pazar sabahı erkenden kahvaltı ve anneyi yolcu etme seansları. anne, gitme! anne, kal! hep gel!
"kocaman kızım benim".
hayır, anne daha o kadar kocaman değil, sana hâlâ ihtiyacı var...

şimdi ben diyorum ki domuz giribi öldürmez, sadece birazcık süründürür.
teşekkür etmem gereken o kadar çok insan var ki... alfabetik olarak 730698664 kişi sayınız (tabii mesajlarıyla bir gün bile yalnız bırakmayan ö bey'i de lütfen ekleyiniz).
bundan sonra
yediklerime dikkat edeceğime, daha iyi beslenmeye gayret edeceğime and içerim.
(ama anne gitme! ya da gene gel!)

solgun efendim, vişne likörü, yarın yapayalnız

2009-11-05T16:09:00.004+02:00

an bu an
dinliyorum: bitmemiş tango/ışın karaca
okuyorum: yarın yapayalnız/selim ileri
düşünüyorum: neden yaz bitmeden vişne likörü yapmadım ki?
bitmemiş tango bir yıldırım türker zulmüdür. bir insan neden böyle bir şarkı yazar? bu kadar ince ince kesik...
yarın yapayalnız'ın dili ve anlatımı ne kadar yaldızlı ve aynı anda ne kadar da kahverengi... öyle sevilesi bir şey yani.
vişne likörü yazın yapılır. en güzeli kanyakla olur. ama artık kasım. artık vişne yok.
bir dahaki yaza kadar.
bu an (an bu an) kayıtlara geçsin istedim. ileride formül olarak alıp değişkenlerini değiştirip kullanmak istedim. bu kadar.

alegori

2009-11-01T23:52:00.005+02:00

"tencere dibin kara, seninki benden kara" demiş öteki kedi.
acı-komik dedikleri buymuş meğerse.
gülmüş kedi... gülmüş kedi... gülmüş kedi.
ama bu kedi öteki kedi.
susmuş, dudaklarını ısırmış öteki kedi. kedi kürkçü dükkanına döndü dediklerinde.
ama kedilerin kürkçü dükkanı olmaz, bilmiş kedi.
şimdi en uzak kasaba kedinin kafesi...

susmuş öteki kedi. kusmuş öteki kedi. bazen de susmuş öteki kedi. yine!

kedinin eski kürkçü dükkanını ziyaret etmiş bir cumartesi günü. vitrine bakadurmuş bir süre.
aşınmış mavi boya, sağa sola çarpılmaktan eprimiş bir his topu, bir de lüzumsuz yere geniş, güzel bir yokuş görmüş...
susmuş, yutmuş, yutkunmuş öteki kedi.
sonradan yapıştırıldığı alakasız bir fotoğraf karesinden çerçeveyi kanatarak kaçmış. arkasına bakmadan koşmuş. o kadar çok ve o kadar uzağa koşmuş ki artık çerçevede kalan yüzü tanıyamaz olmuş.
unutmayı bilmez halbuki öteki kedi. hayret, nasıl olmuş!
bu esnada çerçevede kalan kedi, yanılsamaların en alasını yaşamış. kaçan öteki değil de kendisi sanmış. kendi çerçevesi geri geri koşar adım giderken öteki kediyi sırtı ona dönük bekler sanmış. bununla avunmuş, bununla övünmüş.
sonraları yaşamış kedi. niye yaşamasın. ama mutlu mesut mu bilinmez.
yanılsamanın tozuyla yüz yıllık bir uykuya esir olmuş kedi. almış, vermiş, yenmiş kedi. yenmiş mi kedi?

"umarım uyanmaz, uyanırsa çok canı yanacak" demiş bir telefonda öteki kedi, ne kadaaaaar zaman sonra, o kedi için.
ama yanmış ya öteki kedinin canı bir kere, kanamış ya bacakları kaçarken, kayıtsızlığı ve nefreti aynı zamanda öğrenmiş.
susmuş kedi. yaşadığı düş-müş kedi.
bir sabah bir nefesle kendine kavuşmuş öteki kedi.
şimdi ne bir göbek bağı, ne bir gönül bağı kalmış ikisinin arasında.

çünkü kedi ölmeyi seçmiş diyebiliriz. en azından öteki kedinin hayatında.
bu masalın muradı olmadığından kimse muradına ermemiş. yoktan bir şey yaratmaya çalışan emektar öteki kedi, çok ağlamış sonraları emeğine, sevgisine ve şefkatine ama masalların zaman çizgisini mürekkepli kalemler çekermiş her zaman ve gecikmiş hiçbir taarruz ya da yüzsüz ve tıynetsiz hiçbir ateşkes ve barış isteği haritanın kutup çizgilerini değiştiremezmiş artık.
-SON-
bu masaldan ne kalmış öteki kedinin elinde derseniz bir yarım gülüş sadece.
(kedi al... kedi ye...)
kedi sus, kedi yum, kedi uzak dur.

cingıl bels, cingıl bels, cıngıl cıngıl...

2009-10-22T16:35:00.003+03:00

yuh! ayıp! ayda bir mi yazı girilir! cık cık cık.
----- açılış ve kendini kınama (self-reproach mı self-condemnation mı acep?) konuşması sona erdi. şimdi sırada asıl metin var-----

ya bak nasıl heyecanlı bi giriş yapmıştım. halbüse neler neler yazacaktım... ilk cümleden sonra vazgeçmeyeydim olurdu belki. allahım bir hastalık bu! yazmaya karşı isteksizlik rahatsızlığı.

en disleksik halimle kafiyeli reveranslardan bir demet... saçmalığın bini beş (evet evet, tam beş) para... en şizofrenik ve obsesif halimle kol kola girmiş bir kompalsiyon, palandöken'de bir palan iki döken. bitlis'te beş minare...
hayır, dün gece annemlerle konuşurken telefonda ağlamadım, hayır evdekileri hiç özlemedim, hayır onlar benim ağladığımı hiç anlamadılar... -------aha! self-denial!-------

geçen hafta emirgan, gürgen ağaçları ve ilkokul resim-iş defterim üzerine yazdığım notumsu yazıyı burada paylaşmıyorum. berbat olmuş çünkü. bence.
karnım acıktı ve biraz uykum var. hayır, yıldırımcım türkercim, bu sabah yataktan pek aksi kalkmadım ve köpeğin maması bitmemişti.

özlediklerim -tam da ben klavyedeki harflerin kafasına basıp bu yazıyı formalize ederken, tam da o saniyelerde yani- onları özlediğimi hissetsinler.

-o kadar uzun zaman yazmazsan işte böyle kusmuk tadında bir yazı çıkar ortaya!
-kusmuk tadında mı? öyyyk, iğrenç.
-pardon, kusmuk biçiminde demek istedim.
-üfffff.
-aman kusmuk dokusunda, formunda, görüntüsünde...
-iğrenç.
-eehhhh, ne yapalım. kusmuk iğrenç demek ki. yanına ne gelirse gelsin.
-(?)...

thomas kyd ve shakespeare ortaklığı ilginç bir keşif. zaten spanish tragedy, zaten hamlet...

başka ne yazsam, ne yazsam da insanları bütün yazıyı okuduklarına pişman etsem. ha, buldum.
bak, bu valla güzel bir şey. youtube'a bir şekilde ulaşmanın yolunu bulduğunuzda arama kutucuğuna "indian jingle bells" yazarsanız başlıkta ne demek istediğimi göreceksiniz bence. hı hı, ebet.

keskelalaka faysal bir yazı

2009-10-05T22:55:00.004+03:00

filmekimi kuyruğu hiç bu kadar şen olmamıştı. sabah poğaçası hacı bekir'dendi. monşer kahve yetiştirdi. gelmişken sadece poğaça almak olmazdı; hacı bekir lokumu ve akide şekeri de işin kremasıydı. ceketimin arkası yüzyıllık inşaat duvarına dayanmaktan beyaz tozlara bulanmışken önü de pudra şekerine bulanmıştı. olsundu, sigara bile ayrı bi lezzetliydi. 5 saat su gibi akıp geçti. iksv beni bu sene biraz üzdü. sahtekarlık yaptı, yalan söyledi. coen'i getiremedi, onun yerine koyduğu filmleri gala fiyatından sattı. bense bütün bunlara rağmen annemi doğrucu davut kovalamış gibi gidip tam bilet aldım, emek sineması görevlilerini çok rahat kandırıp hâlâ öğrenci olduğum simulasyonunu zevkle yaratabilecekken... olsundu, filmler heyecan vericiydi. tam dört adet bilet, gelecek iki hafta sonumu ışıklandırmak için beklemekte. altın çağdan öyküler beni özellikle heyecanlandırıyor, hadi bakalım hayırlısı.

______
melmoth için ekmek arası not: bi ara vakit bulursanız biletlerimizi yarıştıralım lütfen. gerçi sizinkiler kesin döver benimkileri ama yine de dövüştürelim. hem kim bilir belki ortak filmlerimiz vardır, hatta belki yan yana otururuz, neden olmasın.
______

kuyrukta beklemenin acısını ancak kadıköy vapuru alabilir diye düşündük o vakit kesin biz. yoksa niye gidelim kadıköy'e, çiya sofrası'na falan. niye çay içelim rıhtım'da. niye baylan'a sızalım akşamüstü, bir kap kup griye uğruna. ve niye üzülelim baylan'ı pastanelikten çıkıp kahvehane hâlini almış görünce. niye içlenelim oturup kup griye yiyeceğimiz masaların dedikoducu kadınlar ve alışverişe giden karılarını pusetteki çocuklarıyla bekleyen modern kocalarca saatler boyunca işgal edilmiş olmasına. yine de rıhtımda bir bardak elma suyu ya da çay içecek masayı bulduğumuza niye sevinelim. ani ve delicesine yağan yağmura rağmen.

sonra, başka bir ülkede geziyor gibi olmak vapur denizin üstünde yüzerken ve inanmaya davet etmek üzerinde kaydığımız şeyin tuzlu su değil de buz kütlesi olduğuna. zira o kadar beyaz olamaz hiçbir deniz...

kendimi özlemişim ben yahu. kendimle oturmayalı ne kadar çok zaman olmuş. kendimce bir şey yaratmayalı. o yüzden içimde bir şey kıpırdıyor demek ki duvardaki kolaj çalışmasını seyredalınca. kendimce ürettiğim basit bir şey ama değerli kendi meşrebince. detaylı ve mühim, bunca zaman sonra meydana geldiği için.

nazlı hanım'ın tam da şimdi almanya'dan dönmesi ne kadar iyi oldu, nurcan hanım'ın nöbeti devralır gibi almanya'ya uçması da olmasaydı geçen hafta, neredeyse bağrıma basabilirdim almanya'yı.

bu kadar kopuk bir yazıyı bir şarkıyla kapatmak ister deli gönül: moulin rouge filminden, el tango de roxanne. dinlemeyenler dinlesin lütfen.

son ve keskelalaka bölüm:
sahi ne derdin sen bana, unuttum sanki. karanfilim vardı, güzelim de olabilir.
yok yok, gel bakalım buraya, küçük aptal, küçük sevgilim benim, çocuk sevgilim benim... filan falan. böyle bir sevgi yok biliyorsun, değil mi sevgi faşisti, katı ve şekilsiz sevgilim.
gözlerin yanıyor şu anda muhtemelen, öyle hissediyorum. korkma, bu da geçecek. bir tek kokum kalacak, tişörtünün yakasında ve hırkanın düğmelerinde. bir de tuhaf bir sıcaklık avuç içlerinde ve joker'in bıçak yaraları misali gülünce daha da çok açılan ağız kıvrımlarında. korkma, sonra o da geçecek.

güzel zamanlar koleksiyoncusu ve akide şekeri kutusu

2009-09-30T10:01:00.005+03:00

gitmedim ben. hâlâ buralardayım. biraz gümrah ırmak olmuş olabilirim geçen günlerde, biraz da akmış olabilirim ama buralardayım hâlâ.
"güzel zamanlar koleksiyoncusu" diye gerçeküstü romantik türde yazılmış kitap olur bence. egoist ve içine kapanık koleksiyoncu olmak istiyorum. kimse görmesin ve bilmesin ne biriktirdiğimi. peçete ya da pul koleksiyonu gibi elle tutulur bir koleksiyon değil ki bu koltuğa serip komşunun kızını çağırıp gösterelim.
neyse, ne diyorduk. güzel zamanlar, evet. kuledibi'ndeki konak pastanesi'nde bir gece var mesela. "güzel adam"ı güzel ötesi galata kulesi'yle aynı kareye oturtmuş ve seyre dalmış bir biçimde otururken soğuk havaya rağmen müsebbibi omzumdaki battaniyeden çok karşımdaki sıcak kütleye çarpan nefesim olan bir sıcaklık kaplarken burnumu ve dudaklarımı, istanbul tüm güzelliğiyle bir film seti kurup üç yanımıza, sarı ışıklarını üzerimize tutmaktayken düşündüm ben güzel zamanları ve koleksiyonculuğu.
neden sonra taksim parkı'nda çay içerken duyduğum "sen benimle ne yapacaksın?" sorusunun pek de güzel cevabı olabilirmiş aslında bu koleksiyon meselesi. güzel adamın güzel zamanlarının koleksiyonunu yapacağım sadece. olmaz mı ki? niye ki? lütfen olsun. ludven hatta.
aylardır istediğim akide şekerinin peşinde tramvayla yarışırken güzel adam, azılı bir korsika kadınına dönüşmüşken ben, şekeri bulma ve bulamama telaşlarından ibaret bir yaşamacacılık olsun bizimkisi. günlerdir masamda duran akide şekeri kutusu güzel zamanlar televizyonum olsun benim, içine bakıp bakıp kaybolmacalı, çok renkli televizyon.
öyle ayrıksı ve billur hâller içindeyiz işte. zaman mı? çok hızlı, çok hızlı...

duo

2009-09-18T11:40:00.002+03:00

gidelim buralardan monşer....
nereye?
hiçbir yere. hiç kimse olmasın. hiçbir şey. kaybolalım yani. zaman dursun, biz ne zaman istersek o zaman akmaya devam etsin. stand by butonuna dokunur dokunmaz bilinç dışı akışlarımız nihayet başlasın. duvarlara çarpa çarpa akalım. gümrah ırmak olalım. formumuz değişsin. su olalım, hava olalım. ne olursak olalım, bu katılık ve sabitlik yok olsun yeter.

gidelim buralardan morpheus....
nereye?
tatile mesela. senle ben. mesela karadeniz'de bir yere. ya da en ege'ye. sen seç. sabahtan akşama kadar yürüyelim, yağmur mevsimi olmasından huzur duyarak... ama hiç konuşmadan yürüyelim. aklına bir şey gelen diğerinin gözlerinin içine bakıp gülümsesin sadece. yanaklarımızdan aksın damlalar. öyle sakin yürüyelim. kıvamsız, belirgin bir bilinçle. her zaman olduğu gibi işte.

gidelim buralardan heidi...
nereye?
her yere, her şeye.
lakin sırayla...

lipsoz

2009-09-09T15:10:00.002+03:00

ada beyi, lipsoz balığının diğer adıdır. lipsoz buğulama, kırmızı şarapla şahane gider. hele bi de sağlam sohbet varsa yeme de yanında yat olur.

ada beyi, bir istanbul bey'iyle ve onun iki güzel dostuyla yenebilir misal. istanbul'da elbette ki. aylardan eylül'dür ve yağmur yağmaktadır. iyidir, hoştur.
lipsoz turuncu, eylül sarı, şarap kırmızıdır.
.......

-ben bugün biraz 80'ler oldum galiba. hardal rengi ve kırmızı bir arada... sanki bende renkli televizyona yeni geçilmiş gibi.
.......

sol bademciğim yutkunurken acıyor, suda eritmeli föşür vitamin hapı iyi gelecek diye umuyorum. söz dinliyorum, sigara içmiyorum.

zamanlar birbirinin içine giriyor. kaygısız bir klasik romantizm hüküm sürmekte.
entellik ve huzurlu dantellik.
ve söyleyemediğim çok şey.
yani ve sair sair sair...

oyun, düş, rüya, bilhassa hayat

2009-09-08T01:04:00.001+03:00

"her şeyi söyledim..."
"'söylemesem de olacak'ları, 'söylesem hiç olmayacak'ları..." dedi, monşer.
içine ancak tahta bir sandalye ve bir küçük sehpa sığabilen avuç içi kadar bir balkonda otururken biz.
şehir hem dibimizde hem de çok uzakta iken.
küçük, beyaz, dişi bir kedi salonu turlarken ve balkondaki perde akşam rüzgarıyla dolarken.

bir mektuptu yazdığı aslında; alıcısı küçük, beyaz bir kadın.
bir şiirdi yaşadığı ve yaşattığı; güzel, nazik adamdı monşer vesselam...

-yazsana bunu.
-hayır, senin olsun.
-ben yazabilir miyim peki?
-elbette.

(birinci perde sona erdi).
ışıklar söndüğünde aynı nağme yankılandı salonun duvarlarında ve kadının kulaklarında sonsuz kere:
"ah kadın...ah kadın...ah kadın..."

gönlümle baş başa düşündüm demin

2009-09-04T11:56:00.006+03:00

heidi dediğiniz insan:

*günlerdir jacques brel dinliyor. last fm sayfası kendisini çok pis ele veriyor.
*gördüğü son fransız filminin sona kalan birkaç karesini fransız şarkılarıyla temizliyor.
*ilk defa müziği sinemaya üstün tutuyor.
*yaşıyor.
*yaşadığının farkına varıyor.
*teşekkür ediyor.

filmekimi beklentisi

2009-09-01T09:17:00.006+03:00

az önce natacha atlas-gafsa çalıyordu kulağımda da hemen kim ki-duk geldi aklıma. dün gece mösyö begonville ile telefonda konuşurken de aklımı meşgul eden bir soruyu sordum kendisine. acaba bu filmekimi'ne yine kim ki-duk gelecek mi? geçen yıl rüya ile ondan önceki yıl da nefes'le filmekimi'ne çiçek ekmişti kendisi benim gözümde. ama imdb beni yanıltmıyorsa gelmesi namümkün. programı ne zaman açıklayacaksınız kardeşim! bak çoluk çocuk perişanız!

melmoth okuyorsa beni hâlâ, unutmadıysa yani, şu işe bi el atsın. o bilir kesin kim gelecek kim gelmeyecek. hele konu kim ki-duk'sa.

Ach, ich brauche beim Friseur zu sein!

2009-08-29T14:50:00.004+03:00

sabah saçını kısacık kestirip gelen ev arkadaşımı görünce saçlarımla çok uzun süredir oynamadığımı fark ettim ve hemen kuaföre koşmak geldi içimden. geçen 8 yıldan beri yaptığım tek değişiklik yedi ay önce uçlarını maviye boyatmaktı. istek birden gelmişti ve vakit kaybetmeden gidip yaptırmıştım. fena da olmamıştı aslında. akınca tekrar boyamıştım, bu sefer yeşil olmuştu. sonra okaliptüslü olips şekeri rengi. sonra yine mavi. bi de mor yapayım mı derken mezun olmuşum haberim yok. kampüsten ofise taşınmış saçlarım ve iş dünyası "mor ciddiyetsizliği"ni kaldırmaya hazır değil henüz. ileride de olur mu bilmem.

ama kuaföre gidesim var bilog, bil yani. belime kadar uzun, düz ve siyah saç güzel tamam, ama dokunasım var yine de.
ah beni vazgeçirmeseydiniz, haziranda gidip küt kestiriyordum işte. çocukken olduğu gibi.

"saçmalama, depresif kadın modeline mi bağlayacaksın hemen" diyenleriniz olmasaydı şimdi en fazla omuz hizasında olacaktı saçlarım.
artık da o kadar kısa kestiremem ki, kış geliyor.

abla: perma falan mı yaptırsam acaba?
kardeş: yaptır yaptır da annem seni eve almasın.

nöt: almanca bilenler başlıktaki cümleyi dil bilgisi açısından kontrol etmeye kalkmasınlar, çok pis döverim. içimden geldiği gibi yazdım, brauchen+Akk. dışında bir kalıp olmayabilir, götümden uydurmuş olabilirim yani. wünschen falandır onun doğrusu ama neyse.

esin özbek ve yadırganası merak. hedefi değişken tuhaf bir rahatsızlık hissi. iyileşme isteği. bu iş çok zor yonca sorunsalı.

2009-08-27T10:00:00.005+03:00

sabah gazete büfesinde 24 sayfalık bir uykusuz'la ve içinde mini 7. yaş eki olan bir penguen'le karşılaşmak beni ancak bu kadar mutlu edebilirdi herhalde.
uykusuz'un içinde esin özbek'e ve "kız olmaktan tiksindiğim anlar"a rastlamak da bu kadar şaşırtabilirdi herhalde.
o diil de esin özbek evlenmiş geçen yıl. kiminle acaba?

o da diil de julio medem usulü bir kadercilik geliyor aklıma hep. B, A'nın sevgilisi. C, D'nin sevgilisi. ama B, karikatür çizer ve sever bir kişilik olarak D'ye hayran. D, C'yi terk ediyor. B ile A ayrılıyorlar. C ile A başka bir zamanda tuhaf rastlantılarla tanışıp sevgili oluyorlar. iki ay sonra da bir daha buluşmamak üzere başka başka yollara gidiyorlar.

A, C'den sonra nefret etmeyi öğreniyor, kadere daha da çok inanıyor ve ruhunun iyileşmesini mayıs başında bir akşamüstü lacivert bir arabanın kapısına sıkışan parmağının iyileşmesine bağlıyor. gün sayıyor...

gerçekler baharatlıdır

2009-08-26T20:20:00.004+03:00

bir koca kap sade dondurmayı kendi başıma yemeye kalkışıyorum şu anda. buna düpedüz dondurma kıskançlığı yapmak denir. yarısından fazlası eriyip çöpe gidecek bi şeyi inatla yemeye devam etmek. bitirebilecekmişçesine. türkçe'deki en uzun kelimelerden biri.

kadınlara ve erkeklere yüklediğim katı roller ve kurallar var, bugün bunu anladım. bazı erkekleri bazı durumların içinde hayal edemiyorum mesela. hani çok aşık olduğunuz birinin tuvaletteki halini düşünemezsiniz ya, öyle işte. önemseyip kafamda ayrı bir yere koyduğum insanlara insanüstü insan muamelesi yapmaktan ne zaman vazgeçeceğim acaba? karşımdaki insana insanüstü damgasını sorgusuz sualsiz yapıştırıp insanüstülüğe sığmayan bi şey yaptığında (yani normal bildiğin insanlığa sığan bir şey) ondan soğumasam ya.

übermensch diye bi şey yoktur, übermensch diye bi şey yoktur, übermensch diye bi şey yoktur...
gördüğümüz bütün o karizmatik adamlar burunlarını karıştırıyorlar, porno izliyorlar, hatta coupling'teki patrick misali eski aşklarının uygunsuz fotoğraf ve videolarından bir high honor albüm yapıyorlar.
vallaha bak.

kıymalı mantar+komşuculuk+kavalye

2009-08-25T20:21:00.006+03:00

salamlı garnitürlü patates'ten sonra ikinci deneysel yemeğim de ocağın üstündeki yerini aldı az evvel.
kıymalı mantar ya da mantarlı kıyma.
galiba mantarlar daha çok, o zaman kıymalı mantar.
a beycim patatesten ilk çatalı alır almaz "buna salam koymasan daha iyi olurdu kuzum, olsun yine de güzel" deyip iki tabak bitirince şevklenip zevklenip yeni bir yemeğe girişme cesaretini kendimde buldum herhalde.
annem kıymalı mantar'a biraz şüpheci yaklaşsa da ben inançlıyım bilog. denemek lazım böyle şeyleri, denemeden bilemiyor insan.

yemek ocakta ve ben şu anda delicesine bir arzuyla komşum olmasını istediğim insanları düşünüyorum. birkaç tane var. istiyorum ki komşum olsunlar, daha çok göreyim onları, bir tabak kıymalı mantar karşılığında bir kahve içeyim. onların televizyonu olsun (benim yok ya), birlikte saçma bi yarışma programını izleyelim ya da akşam haberlerini. hava durumu bile olur.
sonra "aaaaaaaa saat ne geç olmuş komşucum, ben kalkayım artık. sıra sende bak, vallaha beklerim" diyeyim. o da "bunu saymadım ki ben, gene gel" desin...

teşekkür, minnet vesaire departmanı: bugün sabahın köründe uyanıp istanbul'un dağı-kırı-bayırı diye tabir edebileceğimiz bir yer olan ikitelli'ye gitme macerasında bana eşlik eden fena halde sakallı ve bıyıklı ve de nazik kavalyeme buradan "sipeşıl tenks" demek istiyorum. kendisi burayı okumuyor ama olsun ben okuyorum ya o da yeter.

etfal hakikaten

2009-08-20T15:57:00.004+03:00

buraya yazıyorum:
ŞİŞLİ ETFAL türkiye'nin en berbat hastanesidir. her anlamda bir türkiye gerçeğidir. mecburen kendinizi orada bulduğunuz koşullar haricinde adım atmayınız, 2 sokak yakınından geçmeyiniz.
doktor namzeti gerzek asistanlarla muhatap olmayınız.
her beş dakikada bir oradaki doktorların eline düşen insanlara yardım ve sabır dileyiniz.

ve sen asistan kaan,
umarım doktor olamazsın da hiçbir hastaya eziyet edemezsin.
sübhaneke amin.

fg

2009-08-18T17:01:00.001+03:00

bob sinclar-we are everything

günlerdir aradığım şarkı.

idrak

2009-08-14T13:42:00.006+03:00

ne yiyeceğimi düşünmeye üşenmekten haftada en az bir gün kentucky'den tavuk yemek istemiyorum ama olmuyor. adeta bi cuma ritüeli oldu. sonunda bugün telefonla arayıp bizi yemek sepeti'nde oylar mısınız heidi hanım dediler. sağolsunlar on tane falan sos paketi göndermişler bi de.
avea 2 aydır kontör yüklemememe rağmen gün aşırı mesaj gönderiyor bana. 50 kontör yükle bıdı bıdı olsun diye.
fg'deki şarkıyı hala bulabilmiş değilim. zannımca bob sinclar adlı kişinin bir mix'i. son tahminler o yönde. zaten istasyonu değiştirdim bu sabah. garip bi radyo çıktı, sezen aksu'nun radyosu olmasından şüpheleniyorum. zira şarkı aşırı sezen aksu çalıyor. bi bülent ortaçgil bi sezen aksu bi teoman bi sezen aksu gibi mesela. neyse dursun şimdilik, nasılsa günlerdir sadece across the universe dinliyorum.
kendim öteki kendime bir hafta önce çok pis küfretti; ihanet mi etmiş neymiş, yeni fark etmiş. şimdi öteki kendim kendimin yüzüne bile bakmıyor, karşılaşınca yolunu değiştiriyor. kendimle barışık değilim bu aralar yani anlayacağın. ayrıca;
-i'm not schizophrenic.
-neither am i.

anneye iade-i ziyaret hafta sonusu, doktor randevusu, kuzen nişanı, arkadaş toplantısı, yol yorgunluğu. benim söyleyeceklerim bu kadar, biraz da diğer yarışmacı arkadaşlar konuşsun, hayat. olmaz mı?

-----lucia y el sexo güzel film bence. julio medem ne yaparsa güzel yapar zaten. tabii gece gece izleyip ilk yarım saatte uyuyakalmasaydım daha da güzel olabilirdi. uykuma sabır, bana da şefkat gösteren, su içiren ve en bi prenses hissettiren adama kocaman bi kutu öpücük gönderiyorum. bir ay çok uzun bir süre, biliyorsun di mi? şimdiden özledim yahu.------

patrooooon, koş! görüşmeye bi kız çocuu göndermişler.

2009-08-13T09:30:00.005+03:00

idi dünün özeti bence. ancak bu kadar kız çocuu olunabilirdi iş dünyasında. sanki iş dünyası fırfırlı bi etek, ben de üstüne sonradan dikilmiş kelebek.
benim en çok önemsediğim o mini mini ayrıntılar, küçücük detaylar kimsenin umrunda değil. herkes süzülmüş, damıtılmış faydalı bilgi bekliyor. sanki tuhaf bi sensörleri var; işlerine yarayan bi şey anlatmaya başlayınca birden gözleri kocaman açılıyor, doğru tuşa bastığını anlıyorsun, onun dışındaki yerler hı hı hı hı evet sesleri içinde yitip gidiyor.

biliyorum iş dünyası, iş dünyasından iş dünyası olmamasını beklemek kız çocukluğunun dik alası.

o diil de bi radyo var: fg. future generation herhal. orada bi şarkı çıkıyor 5 keredir falan. hep son 15 saniyesini yakaladığım için de elimdeki "sunshine", "open up your eyes", "magical feeling" kelimelerinden çok affedersiniz hiçbir cacık olmuyor. bu şarkıyı, söyleyenini falan bulsam ne güzel olur.

begonvil vapuru

2009-08-11T11:07:00.007+03:00

anne güzel, anne cici. anne hep özlenen insan modeli. insanın annesi ve kardeşi uzaklardan koşup gelip hafta sonunu şenlendirince sokaklara dökülüp doyasıya gezmek elzem oluyor. bütün hafta ofise tıkılıp kalmış bünyeyi sokağa çıkarırsan sonuçlarına katlanacaksın. cumartesi sabahı anne ve kardeşin "haydi kahvaltıya" demesini ne çok özlüyor insan. evdeyken kıymeti bilinmiyor.

"eeeee nereye gidiyoruz?", kahvaltı masasında kurabiyeyle birlikte gelen soru. hiç duraksamadan büyükada'ya diyorum. kimse itiraz etmiyor. öğlen vaktindeki vapuru kaçırmış olmak ada öncesi bir saatlik bir ortaköy gezisi bahşediyor bize. annemin senin neden hiç etekleri uzun elbisen yok demesi sonucu da krem rengi uzun bir elbise sahibi oluyorum. o kadar yabancıyım ki uzun eteğe, ayak bileklerime dolanıyor yürürken ama çaktırmıyorum, kimono giymiş capon gibi minik minik yürüyorum, havalı oluyor bence.
saat üç vapuru tıklım tıklım. italyan bir turist kafilesiyle birlikte vapurun en güzel yerine bağdaş kuruyoruz. deniz öyle lacivert ki gözlerini alıyor insanın. ben turistlere bakıyorum, bi ara o kadar kaptırıyorum ki konuşmalara kendimi, italyanca anladığımı sanıyorum. annem manalı bi gülüş atıyor karşıdan, ben ne var der gibi kaşımı kaldırıyorum. hiç diyor, italyan aşkın geçti mi diye bakıyorum. geçmiş baksana diyorum, gürültü yapar gibi konuşuyorlar.
adaya iner inmez yemek, sonra hemen yollara vuruyoruz kendimizi. aya yorgi'ye kadar yürüyoruz, geldik mi geldik mi isyanları arasında. sonra faytonla ağır ağır geri dönüş yolu, her yerde begonviller. annem mest oluyor; ağaç fidesi, çiçek tohumu falan satan adama ne zaman dikmek gerek, nasıl dikmek gerek diye soruyor. annem sonbaharda ısrarlı, adam hayır ilkbaharda diyor.
duydun mu ilkbahardaymış diyor bana dönüp, duydum anne diyorum, ilkbaharda gelip begonvil fidesi alınacak sana, ajandama yazdım. babam da telefondan katılıyor annemin begonvil sevincine ve ada gezimize. biraz buruk, iyi gezin bakalım bensiz diyor.
19:40 vapuru öncesi iskele dibi mado'sundan mado dondurması, gün batımında vapur balkonunda deniz-dalga-köpük sefası... bakıp bakıp sarhoş olunası bir manzara.

yazın son zamanları bunlar bilog, her ne kadar kışı özlemiş olsam da tadını çıkarmalı.

için/mdeki kuşa

2009-08-06T09:35:00.005+03:00

"öldü, kim ısıtır artık onun ellerini

suların aynasında üşüyen ellerini

suların saygısıyla üşüyen ellerini."

ismet özel/kuşun ölümü

julian mcmahon, vişne, nikılsın adamları...

2009-08-03T12:42:00.004+03:00

dünden beri koyayım koymayayım derken sonunda dayanamayıp koyuyorum bu fotoğrafı. iki gündür ekseriyetle bu adamı aynı bu formda düşünüyorum. adamdan mı vişneden mi kaynaklanıyor bilmiyorum ama bu fotoğrafa bakınca bir haller oluyor. kendisini oldukça beğeniyorum evet; mantı açarım, börek sararım, hasta olsun çorba yaparım. bilumum sevgi, şefkat ve iyi muameleyle kucaklarım. kendisinin aslına birebir uyan suretini yapabilen androidçiyi ömrü boyunca ihya ederim.

her genç kızın etajerinin üstüne bundan bir tane tahsis edilmesi için tayyip'in gereken yasayı çıkarması gerektiğini düşünüyorum. hem tatil sezonu şimdi, kimse abesle iştigale takılmaz, hop geçer yasa meclisten. abdullah da güllerin içinden koşarak gelip imzayı çakar. türk ananelerine son surette aykırı bu şeytan tüylü herif de kocaman gülümsemesiyle o vakit yerini alır hayatımızda.

başbakanım, sen bu yasayı geçirirsen eğer bak söz bi dahaki seçimde oyum sana. tabii bir sonraki projenin başlığı "jack nicholson'ın 30larındaki halini birebir kopya eden android nikılsın adamlarının (lütfen dikkat: şişme bebek değil) piyasaya sürülmesi" olmalı, onu hiç söylemiyorum bile.

metro adamı ve martı

2009-07-31T12:44:00.003+03:00

sabah metroya yürüyorum, bugünün cuma olduğunun içten içe ayırdına vararak. poğaçamı ve dergilerimi almışım, sabahtan başka bir beklentim yok. yine durmayarak fakat yürüyerek iniyorum yürüyen merdivenleri (çünkü "merdiven yürüsün kardeşim, bana ne ben merdiven miyim"ci değilim, evet) ve turnikeden sorunsuz bir geçiş yapıyorum. güvenlik görevlisinin dikkatini bile çekmiyorum, elindeki tuhaf cihazı bana yaklaştırmaya yeltenmiyor çünkü. o sırada kağıt parayla akbil yükleme makinesinin "lütfen sadece kağıt para girişi yapınız!" anonsu istasyonda iki kez yankılanıyor ve tam arkamda turnikeden geçmek üzere olan adam büyük bir panikle güvenlik görevlisine bakıyor ve "bunun kağıt para girişi nerde?" diyor. şimdi adama hep birlikte gülelim hohoho olsun diye yazmıyorum bunu ca'nım okur. olur böyle durumlar demek lazım ki hakikaten oluyor. mecidiyeköy'de kayboluşumu hatırlıyorum da mesela ne fenaydı. hisarüstü'ne ilk gelişimde beşiktaş'tan aktarmalı geldiğim için sonraki gelişimde avrasya maratonu sebebiyle yaşanan trafik kargaşında kendimi mecidiyeköy'de bulunca fena afallamıştım. o korkunç yağmurda mecidiyeköy'den beşiktaş'a gitmenin yollarını aramıştım. halbuki doğrudan hisarüstü var ama yok ben illa beşiktaş'tan geçip gideceğim. hey allahım... sonra tabii iett'ye binip "bi beşiktaş" demişliğim de var ama onu şimdi söylemeyeyim, çok gülersiniz.
kapa parantez ve devam
işte metro yolculuğunu da tamamlayıp vali konağı'na çıkınca sakin sakin yürümeye devam ettim bir süre. bir yerde yeşili yakaladığım için hemen karşıya geçtim ama sonraki ışıkta kırmızıya yakalandım. yolun kenarında durmuş beklerken birden bir martı alçalarak gelip tam önümde hareket halinde olan taksinin tavanına çarpıp yolun ortasına düşüverdi. herkeste bir şaşkınlık oldu, karşı kaldırımdan biri aaaaaaa dedi. o iki saniyelik sürede herkes dondu. sonra ben yola doğru seğirtince başka bir taksi birden gaza bastı ve biz ne olduğunu anlamadan martının kanadından geçti - taksiciye yöneltilen sinkaflı laflar için hikayenin tamamlanmasını bekleyiniz - tam o anda yanımdaki eli öpülesi yaşlı adam arabalara dursunlar diye bağırdı. herkes bi trans hali içine girmişken ben yolun ortasına koşup kucakladım martıyı ve götürüp kaldırımın kenarına koydum. öyle küçük, öyle güzeldi ki ve öyle çaresiz bakıyordu ki. hayatımda gördüğüm en vurucu manzaralardan biriydi. birkaç kişi kaldırıma toplandı, uzaktan baktı; yanımdaki yaşlı adamın yanına orta yaşlı tema vakfı çantalı bir kadın eklendi. olay anını görmediği için ne olduğunu kısaca anlattık. üçümüzün dışındaki çılgın kalabalık takriben 8 saniye sonra puf oldu. bizse martıyı incelemeye aldık. görünürde kanama falan yoktu ama yerinden de kalkamıyordu. veterinere götürmeli dedik, belki yapılacak bi şey vardır. tema vakfı çantalı kadın kucakladı ve ben biliyorum, götürürüm dedi. yaşlı adamla bense martıyla vedalaşıp ayrıldık. umarım korktuğu için kalkamamıştır yerinden ve gerçekten ezik ya da kırık değildir kanadı ya da bacağı.
sana gelince taksici, söyleyecek söz bulmak kolay değil. orada yeşil yandığını görüp geçmeyi akıl ediyorsun da yolun ortasında yatan martıyı görüp geçmemeyi nasıl akıl edemiyorsun bilemiyorum. tek tarafa mı işliyor senin beynin kuzum? illa "yeşil ama martı varsa kırmızı" diye yeni bi ışık mı yaptıralım senin için? olmaor ben anlamoor, nasıl, niye bu kadar uzaklaştık, hissizleştik. canlı kardeşim o canlı, senin üstüne bassalar nasıl canın acır, onun da acıyor salakçım. aynı şeyleri hissediyor seninle. yani aslında senin hissetmediklerini hissediyor diyelim. formu kuş diye formu insan olan senden daha az kıymetli değil benim gözümde, hatta senden ve senin gibilerden kat kat daha üstün. ama yok insan olmazsınız ki siz. önce gözü açmak lazım, görmek lazım. fark etmek lazım. umarım fark edersiniz birgün. martının yerinde yatanın çocuğunuz olmasına gerek kalmadan. umarım.

yolun ilk çeyreğinde hayattan çıkarılan ilk ders

2009-07-30T11:50:00.004+03:00

çocuksun daha heidi, biliyorsun di mi? kırk fırın değil kırk bin fırın ekmek yemen lazım daha büyümek için. anlamadığın ne kadar çok şey var hayatta. sen farkında olmadan doksan dokuz koldan akıyor hayat. herkesin kendine göre bir gerçekliği var ve herkesinki en çok kendini yakıyor. kendi küçük pencerenin elverdiği kadar görüyorsun dünyayı; a dünya buymuş, bu kadarmış diyip yaşıyorsun; sonra bi açılıyor öbür pencere, feleğini şaşırıyorsun. bakakalıyorsun öylece giden geminin ardından, serde çocukluk var, ağlıyorsun.

ve fekat başkasının zamanı senin zamanına toslamadan akıp geçmiş oluyor, yetişemiyorsun. düzelteyim diyorsun, koşayım arkasından, durur da bir el verirse ne ala, yoksa ömrün boyunca taşıyorsun cebinde yanlış ata oynamanın faturasını.

koş yakala, sarıl sımsıkı, belki öyle munis, öyle yumuşak elli bir adamdır ki o kadın görür seni de hâlâ çocuk olduğunu unutursun azıcık.

hamsın daha, piş de yanma inşallah.

yatay limit

2009-07-24T17:22:00.004+03:00

-iki gündür beş kere "izbe" ve "mezbelelik" sözcüklerini harmanlayıp "izbelelik bir yer" dedim. bahsettiğim yer neresi, bilmiyorum.

mezuniyeti inkar ediyorum,kristofır. iş dünyası tek dişi kalmış canavar gibi duruyor uzaktan bakınca, korkuyorum. maslak'ta kayboldum mesela geçen gün çünkü yarım saatte bir plazayı bulamadım. vızır vızır geçen arabaların arasından ceylan gibi sekince bir süre, sex and the city usülü içi boş ve nahoş dizilerde gördüğümüz kendini güçlü sanan topuklu kadınlara (sadece ayakkabı topuğu ve kadın olunca "topuklu kadın" oluyor) benzettim kendimi. üstelik ortada bir mr. big olmadığı da açıktı. hatta belki kimse dizinin sonunda gelip "evet, seni seçtim heidi, kadınım ol" demeyecekti. ya da öyle bir şey diyen olursa ben zaten onun kafasını gözünü yaracaktım.

ahir zamanın en alengirli bay b.'si ben onu beklediğim zamanlarda hiç gelmedi ya artık benim canım onu beklemek istemiyor. bir akşamüstü merhabası daha eksilsin varsın, zaten kendisi hızla şekil değiştiriyor. metro istasyonunda bir aksi durak, beş dakikalık bir gecikmeden doğan beklenmedik bir kesişme... bay b. dediğin bundan ibaretse artık ben yaşanmamış bir yarımlık kadar olası buluyorum bu olmamışlığımızı. içimden selamlıyorum sessizliğini, aklımın içindeki hayalden öpüp yürüyen merdivene koşuyorum. bazen ne kadar da yoruluyorum sana bakınca, yaşlandığım yılları taşıyorsun yanında farkında olmadan. benim sana yüklediğim ne varsa eksiltiyor seni gözümde, olmadığın her şey için seni suçluyorum belki, affet.

uzunca bir süredir tekrar etmiyorum seni, böyle böyle kaybolur musun ezberimden bilmiyorum. ne olursa olsun, birkaç sene boyunca severken en çok kırılıp dağıldığım ama dokunurken bir o kadar cimri kaldığım, şimdiyse kendi ellerimle inşa ettiğim tuhaf bir sanrı olduğunun ayırdına vardığım biri için az ama öz bir hesaplaşma yazısı yazmalı deyip açıyorum bu sayfayı.
böylece bir iç parantez de kapanıyor senin dahilinde bilog, haberin olsun. yükün 1/5 oranda hafifledi.

ilgili adamın dikkatine: yarın cumartesi sanırım. bir su kenarı bul bize, ayaklarımızı sokalım. biraz da kum olsun, bilirsin ben kumda yüzmeyi severim.
akşama saçımın her teline bir kum tanesi yapıştırıp dönelim, yanaklarımız güneşten kıpkırmızı, alnımız gün ışığında sımsıcak.

kum, deniz kızının vergi puludur. her sene en az bir tane bulup alnına, burnuna ve avuçlarına yapıştırmak lazım. yoksa denizi unutur, denizi unutursa da bir daha iflah olmaz, meczup olur.

o yüzden diyorum ki bir deniz bul bize, biraz da kum. uyarına gelirse bir plaj şemsiyesi de olmazsa tepemizde çok memnun olurum, şezlong falan da istemez hani.

ikiyüzlülük psikolocik bir vakadır

2009-07-22T15:11:00.001+03:00

ikiyüzlü insanlardan nefret ediyorum bilog. hele yılan kadınlardan tiksiniyorum. yüzüne gülen, sırtını pış pışlayan bir kadının aslında arkandan konuşup "a o mu, ay çok kötü bir insan o" demesini kaldıramıyorum. aklım ermiyor ki, erse kaldıracağım. bu insanlarda organizma, metabolizma filan nasıl çalışıyor acaba? nasıl bir kafa karışıklığı bu?
sayın dişi, benim sana verebileceğim şey belli: arkadaşlık. başka bir şey vaat ettim mi? hayır. sürpriz paket değilim, içeriğim belli, görerek alıyorsun. o zaman arkadaşımsan çok lütfen tutarlı bir ilişki kuracaksın di mi? benden içten içe tiksiniyorsan neden dibimdesin? neden yüzüme ay canım, şekerim yapıyorsun? e arkadaşımsan ve beni seviyorsan niye arkamdan millete kötü diyorsun? neyime kötü diyorsun, ha canım kardeşim?
zengin de değilim ki ben yanımda dolaşıp maddi çıkar sağlamaya çalışıyor diyeyim.
salak mısın yahu, bi pencereyi aç, temiz hava al, aklın başına gelsin. o kadar sene hiç mi durup düşünmüyorsun ülen ne yapıyorum ben diye. bu kızın burada yüzünü yalıyorum, sonra gidip oradaki çocuğa bunu kötülüyorum. mantıklı iş mi bu diye soracak bir mekanizma çalışmıyor mu sende şeker? o zaman sen önüne gelen herkesin peşine takılıyorsun; canın sıkılınca, muayyen günlerinde, yakışıklı sevgilin seni terk ettiğinde, lan bu hatice'nin saçı niye bu kadar güzel, ayşecan neden bu kadar zayıf diye takıp ezik halinle kendince acınası intikamlar alıyorsun. hayattan beklentin, alacağın bu senin herhalde. tabii, bir "kadın" olarak başka türlü hayat nasıl geçer yoksa. kıçım genişlemesin, kıllarım çok uzamasın, spor yaptığımı tanıştıktan sonraki 5 saniye içinde lafın arasına sıkıştırmalıyım çünkü vücudumun gelişmesi beynimin gelişmesinden daha önemli evet, parti mi yapıyoruuuuuuuz, hemen geliyorum, şuradaki marka ayakkabıyı giyemeyen ezikler için hep birlikte tezahürat yapalım, benim babamın çok parası yok ama son kuruşla da olsa alırım o marka ayakkabıları da ezikliğimi hiç çaktırmam, vızır vızır vızır...
böyle bir insansın o zaman sen, yazık.

cinsimi sevmiyorum galiba ben anacım. feministlerden zaten nefret ediyorum ama misojeninin de haklı tarafları var demek ki baksana. insan böyle örnekler görünce düşünmeden edemiyor. demek bu yüzden ben aynı cinsi paylaştığım insanlarla olan arkadaşlık ilişkilerimi bu kadar sınırlı tutuyormuşum senelerdir. bir bildiğim varmış demek ki.

ders çıkar heidi, ders çıkar. şapkasını, paltosunu, şemsiyesini ver, gitsin. boşver. erken kalkan yol alır nasılsa. kendisi gibi insancıkların yaşadığı diyarlarda ona başarılar diliyoruz, gözlerinden öpüyoruz.

günde bir kere "fuck you bitch" deme hakkım olsaydı onu şimdi kullanırdım.

bikaç tespit yapıp gidicem,şekerim

2009-07-15T17:23:00.002+03:00

herhangi bir mevsimde, öğleden sonra vakitlerinde istanbul sınırlarındaysak, dışarıda birden yağmur başladıysa ve biz dışarıda değil ofisteysek yapılacak en akıllıca hareket levent yüksel'in ilk albümünü açıp dinlemektir. o nasıl bir melodidir, nasıl bir ahenktir öyle.

yazın ortasında hala denize gidememiş insanlar akşamları küveti doldurup çıppıdı çıppıdı eğlenebilir, bunun kimseye hiçbir faydası olmadığı gibi zararı da yoktur. bronzlaşmak isteyenlerin işini de mikrodalga fırınlar gayet iyi görebilir.

adrese dayalı nüfus kayıt sistemi dünyanın en gereksiz uygulamasıdır, bir ülkenin vatandaşına yapabileceği en büyük zulümdür.

taze çekilmiş, sütsüz kahveyle en iyi giden şey yaygın kanının aksine sigara değil iki adet çikolata parçacıklı bisküvidir.

bu bilog maksadını aşmadan yazar kişisi evine gidip uyumalıdır.

balo sevinci

2009-07-06T12:38:00.002+03:00

bin atlı önceki gece güney çimlerde çocuklar gibi şendik. güney güney olalı böyle şenlik görmüş müydü bilmiyorum ama ben görmemiştim. herkes daha bi büyümüş sanki dört senede, ya da takım elbise yüzünden bana öyle geldi.
usturuplu başlayan yemek, çimlerde çıplak ayakla dans etmeye kadar vardı. okulu sayfiye yeri olarak görmenin muhteşem zevkini tatmak bünyelerde derin izler bıraktı. okulun güvenliği beni ayakkabılarımı giymeye ikna etmeye çalıştı birkaç kez - çünkü çimlerde cam varmış - lakin müspet bir sonuç alınamadı. e sonunda o camlar benim ayağıma battı mı, battı. acıdı mı? hayır, hiç sanmıyorum.
ters ışıkta ve düz ışıkta çekilmiş onlarca fotoğrafım var şimdi. koskoca dört seneyi devirdik boun'da kristofır, biliyorsun. neler neler var o dört senenin içinde, anlatsam şaşırırsın. ben 17 değilim artık, 22'yim. arada koskocamaaaaaan bi fark var.

(benim fikrimi sormadan beni mezun eden okuluma buradan teşekkürlerimi gönderiyorum. kim dedi size ben mezun olmaya hazırım diye! okul beni al, okul beni sar, bağrına bas!)
for rizıns of pırayvisi, fotoğraf paylaşmıyorum ama siz beni, siyah küçük elbisemi, yüksek topuklarımı, 32 dişimi ve sonsuz sevincimi aklınızda bir kareye yerleştiriverin kuzum.

heidi mezuncuk oldu, çiçekli zamanlar bunlar, tadını çıkarmalı.

joker

2009-06-28T16:19:00.003+03:00

geceyarısıydı. balkon kapısının önünde oturmuş sigara içiyordum, sense gelip kucağıma yatmıştın. sırtımdaki battaniyenin uçlarıyla seni sarmama itiraz ettin her zamanki gibi. "kendini sar, ben üşümüyorum" dedin.

"gülünce joker'e benziyorsun, biliyor musun?" dedim sonra birden, ayışığında yarısı aydınlanan yüzüne ve alabildiğine karanlık gözlerine doğru bakarak.
"bunu o kadar fazla insandan duydum ki" dedin.
ben tutuk ama umursamaz bir ifade yerleştirdim yüzüme, çenemi hafif yukarı kaldırıp ağzımda boğulan dumanı üfledim bir nefeste.
"çocukken aynada joker'in gülüşünü çalışırdım, ona benzemek isterdim hep" dedin.
güldüm ben sana. her zamanki gibi, her şeyden habersiz o gülüşle.

bir gün senin joker'in ta kendisi olabileceğini hiç ama hiç düşünmeden. en kötü kahramanımın gözlerinin içine sevgiyle bakarak, yanaklarını okşayarak balkon duvarına baktım bir süre.

seni en son gördüğüm yerde de, o an sadece gülüşünle değil yüzünün her kıvrımıyla joker'in ta kendisi olduğunu fark etmiştim aslında da kendime itiraf edememiştim.

bunca zaman sonra gelip bunu buraya yazıyor olmam ne seni unuttuğumu gösteriyor ne de hatırladığımı. küçük bir çekmecesin aklımın ücra bir köşesinde, dokunursam açılırsın. bir ay önce ilk kez dokunduğumda yüzümde patlamıştın, şimdi kuruyan bir yaprağın ağaçtan kopup yere düşmesi kadar ya da hava bulutlanınca yağmur yağması kadar sıradan ve olağan geliyor o çekmecenin açılması. eskiden günde 5 kere açıyorsam şimdi 5 günde ancak bir kere belki.

bunları sen okuyasın, göresin diye buraya yazmıyorum. ben okuyayım, göreyim diye yazıyorum. senin benim için ne olup ne olamayacağını şöyle bir yerlere kazıyayım istiyorum. kazıyayım ki taşlar yerine otursun.

şimdi dönüp baktığımda rahatlıkla söyleyebilirim ki seni hiçbir şey için suçlamıyorum. aşkta ya da sevgide adalet aramayı da çoktan bıraktım. sadece, umarım kendimi senin gibilerden sakınmayı öğrenmişimdir. eğer buna vesile olduğunu fark edersem bir gün, gelir mutlaka buradan afili bir teşekkür ederim.

ne yaşadıysak yarı yarıya. sen joker'in kendisiydin ama saçları yeşil olan bendim, sen değil. haaaaa, ben ömründe joker görmemiş bir deniz kızıydım, o ayrı.

sinbad

2009-06-20T00:34:00.002+03:00

çocuktum ben. fena halde çocuktum hem de. bademciklerim şişmişti yine. kışın her hafta şişerdi zaten. neden sonra penadur (bkz. doksanlarda yaşamış bir çocuğun hayatını kabusa çeviren detaylar: nambır van) geldi de kurtulduk o dertten.

çocuktum ya ben, o zaman hep sinbad çıkardı televizyonda. çizgi film olan değil, dizi olan. işte yine öyle bir gün ben hasta ve baygın gözlerle televizyona bakarken sinbad başladı. yarısında uyuyakalıncaya kadar pür dikkat izledim. uyandığımda sinbad bitmişti, akşam haberleri başlamıştı. neden her gün yayınlandığını anlamadığım bir programdı o zaman akşam haberleri. hiç sezon finali yapmazlardı, hem de reha muhtar'lı falan akşam haberleri... uf uf uf.

ama uyanır uyanmaz yüzüm gülmüştü. çünkü annem hamur kızartmıştı. bademciklerimin korkunç ağrısına ve boğazımdaki şurup tadına rağmen iddia ederim ki hayatımda yediğim en güzel yemeklerden biriydi. bütün aile bir aradaydı, aklımda sinbad vardı. ve sen zen gesner, korkarım ki çocukluk aşklarımdan en alengirli olanıydın. bugün de işte seni hatırladım ve 22 yaşını doldurmuş koskocaman bir kadın olarak bu itirafı yapmak istedim.

şimdi çıksan gelsen, elimden tutsan sorgusuz sualsiz gelir miyim, evet! herkesten gerçektin yahu sen!

ve şimdi büyüdüm ya ben, sana benden açık davet:

gelirsen bir gün eğer - belki binbir gece sonra - bir masalda buluşuruz seninle belki, ne dersin? (yaşlandıysan da kafana takma, eminim şimdi bile kalbimi yerinden oynatabilirsin. sevgiler, öpücükler.)

arabesque

2009-06-07T14:39:00.004+03:00

nazlı hanımcım dün gece yarısı kulağımı çekti. yaaaaaaa.
sana bir hafta süre dedi. ne için dedim. yazmak için, yaz artık dedi. ondankelli'de sana tur bindiriyorum neredeyse dedi. yazacaksın, söz mü dedi. söz dedim.

dün öyle sıcak öyle narin bir gündü ki... s beycim beni aldı, besledi, büyüttü. elimden tuttu, beyoğlu'nda sinemaya bile götürdü. çok daha güzel bir film olabilecekken, o malzemeye sahipken, diyalog ve oyunculuklardaki başarısızlıklar yüzünden (evet mehmet ali nuroğlu da dahil) vasat bir film olup çıkmış derviş zaim'in nokta'sı. ilk filmi tabutta rövaşata olan bir yönetmen olarak sen derviş zaim, kusursuz işler çıkarabilirsin halbüse. ama fikir aklına düşünce heyecanlanıp bi çırpıda çektin zannımca filmi. tamam afili de çekmişsin hani, ona sözümüz yok (bir seferde,kamera kapanmadan falan) ama olmaz ki, böyle de yatılmaz ki demiş orhan veli. sana demiş, kulak ver.

bu kadar beyoğlu yeter. şimdi müstakbel (çünkü daha tam anlamıyla taşınmış değilim) evimin (ya nasıl sürprüz ama bilog! çok şükür, ev ev ev!) ilk misafir ağırlaması. ikramsız falan ama olsun. odada henüz sadece yatak-dolap-halı olduğu için kah yatakta kah halı üstünde benim için dünyanın en görsel filmlerinden birini izlemek: what dreams may come veyahut aşkın gücü. elbettabii robin williams. yapılmış yapılacak en oricinal cennet-cehennem tasviri/yorumu. ve bittabi benim gibi bir adama sırf seninle takılmak için cenneti bırakıp cehennemi tercih ettirecek kadar mükemmel bir kadın olduğun için cümlesinde durup ayyyyyyyyyyy diye mayışmaca.
-ne güzel laf de mü morpheus?
-evet heidi.

film sonrası:
-spagetti bolonez yiyeceğiz, evet. evet evet, kola getirin bana, s beycim'e de şeftali suyu. her zamanki gibi.

559/C öncesi:
-çok güzel bir gün geçirdik yahu!
-evet yahu, niye öyle oldu ki?

(nancy sinatra çalıyor içimde hâlâ, bak sen şu işe! you shot me down, bang bang... korkma, "i am not gonna kill bill" bu sefer. hem bill öldü zaten geçen hafta, duymadın mı?)

avuçlarımda günlerdir limon suyu, parmaklarımın ucu limon yanığı. sapsarı bir koku dudağımın kenarında ve adını bilmediğim mavi çiçek göğsümün tam üstünde. yürüyüp geçiyorum istasyondan, sen baktığında upuzun rayları görüyorsun sadece. sonrası iyilik güzellik...

itiraf

2009-05-29T15:12:00.002+03:00

beni affetmelisin bilog - seni kaç zamandır ihmal ettim.
beni kutlamalısın bilog - 22 yıldan sonra bir insandan nefret etmeyi başardım. ilk defa hissediyorum bu duyguyu, tuhafmış.

ben seni affetmeliyim aslında bilog. her şeyin suçlusu sensin.

kum cam mum

2009-05-28T00:54:00.002+03:00

unuttuğum bir şarkıymış meğerse. unutulmasın. burayı okuyan herkes dinlesin. en çok da bu zamanlarda.
"farkında olmamayı" bilinçli olarak tercih eden herkese gelsin efendim. akşam radyosundan nadide bir eser şimdi sizlerle:
ne zaman gitti tren? / kesmeşeker.

bir tam gün içinde gelen ilk söz

2009-05-22T23:21:00.002+03:00

20 mayıs'ta-sabah-ben-geldim-aşağıdaki-yazıyı-yazdım.
bu en hafif ihtimalle salaklık bence. (fuck you premonition!)

öğleden sonraysa klimtli küçük defterin aralarında bir yere

canım çok yanıyor,
yazmak kusmak gibi
kustukça canım yanıyor.

yazmışım.

ama 21 mayıs'ı en çok ben yaşadım. dünyadaki herkesten çok. dünyadaki herkes yaşıyorken ben yaşamıyordum o günü de ondan.
22 mayıs başlasın istedim yirmi dört saat boyunca. başladığında fark etmedim ama neyse.

"nasılsın?"
bugünün popüler sorusu buydu. hemen arkasından da "neyin var?" geliyor. nasıl mıyım? açıklayayım:
bir çuval var mesela, kocaman. alıyoruz, ağzını açıyoruz, içine de mutfaktaki bütün cam eşyaları dolduruyoruz. ne varsa ama. sonra salona geçip o çuvalı hızlıca birkaç sefer duvara çarpıyoruz. sonra da kapının yanına öylece bırakıveriyoruz. hah işte, o hikayedeki çuval benim.

az önce baktım da bir aydır sapasağlam duran o güzelim klimtli defterin ön kapağı yarısına kadar katlanmış çantanın içinde, bok gibi olmuş tabii görüntüsü. bugün olmuş ama niyeyse, bir ay önce değil. (fuck you klimt! you, artful deceiver!)
altın rengi küçük karaca rozetin iğnesinin bugün hırkamı giyerken elime batmasına da tesadüf diyenler var hâlâ. pantolonumun sol dizindeki kırmızı kalem lekesinin gözüme gözüme batması da bugün oldu nedense. bu da bir tesadüf. (sinirlenme! emredersiniz komutanım.)

ama yanılıyorsun, klimt seni hiç görmedi.
yanılıyorsun çocuk, mühim olan farkında olmak değil.
yanılıyorsun canımın içi, yanılıyorsun iki gözüm, olduğunu sandığım hiçbir şey değilsin.
susuyorum kuzum, adımlarımı hissetme diye yürümüyorum bile.
ama sen
göğsünden söküp attıklarını cebinde taşıyabiliyorsun ya bu da sana ömür boyu yetsin.
iyi yolculuklar, iki gözüm.
gözlerinden öperim.

gelincik tarlası

2009-05-20T13:15:00.006+03:00

* ben mi yaptım bilmiyorum. yaparken fark etmedim. yaptığımı unuttum, kayboldum. geldin buldun, geldim sardın. sanki hep vardın, sen karşımdaki sandalyeden bana bakarken ben senin nasıl olup da hep varolabileceğini düşünüyordum. masadaki şeker tanelerine parmağımı banarken.
* sen uyurken ben "sen"i "ben"den ayırmayı kuruyordum. sen nefes alırken ben veriyordum. dalgalanarak yol alıyorduk ve sen hiç olmadığın kadar ısınıyordun o anlarda. ben kaybolmuştum, ihtimal ya sen de kayıptın. ikimiz de uyurken vardık bir tek, onun dışında kayıptık. uyuduğumuz anların gerçekliğine güvenebilirdik sadece, zaten başkaca bir gerçeklik yoktu, kimse tasavvur etmemişti.* buysa kapanış resmiydi, yaşayıp bitirmenin ifadesi. kadın ve adam kutup çizgisinde buluştuğunda mutlu son imkansızdı. ya koş geç çizgiyi ben ne olduğunu bile anlamadan ya da bekle insanların dünyanın düz olduğuna yeniden körü körüne inandıkları zamanı.

far far away - (by default)

2009-05-13T17:57:00.002+03:00

enine ölçünce hakikaten uzak. boyuna ölçülmüyor ki zaten, şaşkın heidi. o zaman rusya'ya* gitmiş olurdu. halbuki van'a gitti adam alt tarafı.
alt tarafı üst tarafı anlamam ben. gitti sonuçta. bir haftanın yarısı geçti, kaldı diğer yarısı. bu bir haftayı daha önceki bir haftalık datça yokluğuna eklersek iki hafta yapar ki bu da heidi'ye malum adama okkalı bi ceza verme hakkını/imkanını tanır. di mi kıristofır, evet vivyın.

(ben bunları buraya yazıyorum şimdi ama eminim sosyolog adam bundan hoşlanmaz, çocuk musun nesin al yanaklı heidi der, kızar filan. ben de bi mantı açarım, iki börek sararım geçer, barışırız.)

o diil de hakikaten uzakmış van. ülke dediğin ne garip şey hafız. sınırları var ama bir ucu öbür ucuna bazen ne kadar da kavuşmaz olabiliyor. ama yine de bir bütün ülke olarak geçiyor atlaslarda. türkiye ülkesi. yüzölçümü bıdı bıdı m2, nüfus bilmem kaç... geç bunları anam babam geç, kaç kişi ayrı o ülke sınırları içinde, kaç kişi sınır çizgileri öpüşsün diye gün sayıyor sen ondan haber ver sayın ülke. seni ancak o zaman ciddiye alabilirim.

özgürce saçmaladığım bu postu bitirirken siz sevgili okuyucuya shrek 2 isimli filmdeki can sıkıcı eşeğin geldik mi geldik mi geldik mi isyanını hatırlatır, başlıkta da bu sahnede shrek isimli yeşil devin cevabına referans verdiğimi bildiririm. hayır eşek, daha gelmedik. çok çok uzaklar... far far away country.

* aşağıda ve yukarıda, dikine konumlanmış onca ülke varken neden rusya? hiçbir fikrim yok.

(biri beni sinemaya götürsün, tercihan derviş zaim'in nokta'sına).

beklerken

2009-05-06T16:38:00.002+03:00

mayıs geldi. ben dün hayatımda ilk defa hıdrellez'i unuttum. bu iyi bi şey mi bilmiyorum. hatırlayınca aklımdaki parşömene çiziverdim dileğimi. sübhaneke amin.

boğulacak kadar çok mutluluk ya da bol baloncuk öpücük.
ikisi de aynı şey.

bugüne bir soru

2009-04-28T23:28:00.000+03:00

bir kedi olmakla bir insan olmak arasındaki en büyük fark nedir?

ayva reçeli

2009-04-27T21:51:00.002+03:00

bir koskopkocaman hafta olmuş ben biloğa tıkırdatmayalı. çasçapçabuk akıp giden 7 gün. akıp gidene dışarıdan bakıp aptalca gülümseme seansları. minimum yer değiştirmece ve mesafeleri yenme çabasının ardından bilinmeyen zamanda bilinmeyen bir yerde geçirilen saatler. uyku. zamanları unutturan, saatleri kaybettiren bir adam.

ben böyle bir ayva reçeli yemedim kuzum. kavanozu deniz tuzundan, kapağı midye kabuğundan. saçında datça güneşi saklanmış. daha yazarsam güneşler kızar. o kadar.

anne iksiri

2009-04-20T23:32:00.000+03:00

yarım limon suyu
alabildiğine bal
ve kupayı dolduracak kadar sıcak su.

bazı çevrelerde çok sevgili başbakanın zevcesi emine hanım'ın iksiri olarak bilinse de benim annem ondan çok daha önce bildiği için bana göre anne iksiri. heheyt.

hasta, çorbası tasta (değil, çok çok uzakta...) sus sus.

2009-04-20T17:58:00.004+03:00

çok büyük şeyler isteyen bi kadın olmadım hiçbir zaman. küçük detaylarda takıldım, minicik ayrıcalıklarda konakladım. bundan sonra da böyle olmasını dilediğim için buraya yazıyorum.

güneş vardı bugün güney'de. kumpirimi sadece kedilerle değil karıncalarla da paylaştım. a beycim diretti de diretti. anlat anlat!!

anlattım ama azıcık. çoğunu kendime sakladım. sakındım işte. ne bileyim niye.

banka-fotokopici-çamaşırhane-kütüphane noktalarını birleştirdiğimiz tuhaf maceramızda beni neredeyse sırtında taşıdı desem yeri. hasta olduğumu söylemiş miydim? hastayım, hasyatım, yatmayan hastayım. öksürüyorum ve göğsüm birazcık ağrıyor. sigara içen biri hastalanırsa nasıl olurmuş deneyimledim. feci bi his. akciğerler boğaza yapışıp çıkmak istiyor sanki, feci bi ağrı. umrumda mı? hayır elbette. hastalığımdan sapıkça zevk alamayacak kadar bi şey bi şeyim. ne olduğunu söylemem şimdi bilog, üstüme gelme.

güney'de güneş var dedim ben ama kuzey'de de varmış yahu. kahvemi güneşte demledim. ahahahha.
öteki a beycim diretti bu sefer de. anlat anlat!! gözlerimi kıstım, kocaman gülümsedim.

sesim yok ki benim dedim. yemediler. ama olsun.

delice bi merakla okumayı beklediğim şiirler var bilog. daha neler neler var. aklımdan geçenlerin ne kadar azını buraya yazıyorum. yazık sana.

yaşa yaşa yaşa yaşa yaşa...

! / ?

2009-04-19T12:15:00.002+03:00

güçlü ile zalim arasındaki o ince ve titrek çizgide...
erguvanları fark edecek kadar huzurlu,
acımasızca
mutlu
.

the secret of life: breathe deeply.

nerrantsoula - 7 farkı bulunuz oynamaca

2009-04-16T01:10:00.004+03:00

panait istrati'nin nerrantsoula'sı okuma listesine eklenmiştir, saygılarımla arz ederim.

çünkü nerrantsoula XYZ yerine ZYX adlı ilacı almıştır. zaten XYZ diye bi ilaç hiç olmamıştır. farmakolojik özellikleri, gerçek olamayacak kadar hayalsi muhteviyatı heidi'nin hastalıklı ruhunun bir uzantısı olabilir ancak.
-ZYX'in son kullanma tarihi bugün mü geçmiş?
-evet. atalım, zehirlemesin.
-yannışşş, süresi geçen ilaç zehirlemez, sadece faydalı etkiler azalır.
-o zaman biraz daha dursun çekmecede. (faydalı etki ne lan?!)

-egoizmin dibine vurmuş diyorlar senin için, kendisinde boğulmuş diyorlar...
-evet ama bu şimdiye kadar hiç egoist olmadığım için oluyor biliyorsun.
-burnundan nefes almayı bilmiyorsan ne diye daldın havuza?
-inanç meselesi azizim. kör inanç. her insana oyunun başında 500.000 puan verip başlatmaca. alın, saçıyorum puanlarınızı! ha, bi de sonsuz canınız var olum... alın size anahtar, al al, rahat rahat dolaşın işte.

-ya film işini bu kadar ciddiye alma, kim takar ki gerçekçi olmuş olmamış...
-öyle deme, asosyal manyaklar ve öğrenciler takıyor.*

eskisini getirin, yenisini götürün. eskisini getirmeden yenisini almaya çalışan ya saftır ya kurnaz. öpüyoruz - müdüriyet-

madame bovary, ces't moi.**

* "bu filmde ben varım" filminden bir replik.
** flaubert.

******yazar bu post-modern(imsi imsi) yazısında şöyle büyükçe ve genişçe bir metaforu çok afedersiniz kullanıp atmıştır. mesaj kaygısı ya çoktur ya hiç yoktur.*******

ta ta ta tam-pa pa pa pam

2009-04-12T17:12:00.002+03:00

ondan kelli büyük uğraşlardan sonra siz sevgili okuyucuların hizmetine açılmıştır!
oh sıcak sıcak, mis gibi.
afiyetle yiyiniz.

essahlı bi kıritisizim

2009-04-12T00:42:00.002+03:00

coach potato:
ben seni tanıdığım için orada (bloğu kastediyor) yazdıklarını okumuyorum
genelde kaydadeğer şeyler ifade etmediğin yanından çıkıyor çünkü
ifade ettiğinde belli kaygılar seziyorum
kırmama, yumuşatma, acabalama vs.

bilogcum kulak ver buna.

bu arada doğrusunun "couch potato" olduğunun farkındayım. ama benim kastım "coach potato". bi nevi yaşam koçu gibi düşünün siz onu. terbiye edip fenafillaha eriştirecek olan derviş filan.

bir zamanda ben

2009-04-10T19:28:00.003+03:00

antropia yunan dansları topluluğu var şimdi mesela. hatta dün gece ses tiyatrosu'ndaydılar. biz de hazır ve nazır oradaydık. şahane bir gösteri sundular bize diyeyim de manevî menajerlik yapmış olayım. hehehe.
neyse, kimdir nedir derseniz bakın bu sitesi derim ben de size. yakın duralım, seyit ali aral'ın dediği gibi.

aç karnına şarap içmeyin! hele kötü şarapsa hiç içmeyin. onu rakıyla falan karıştırayım da demeyin sakın. bir gece bunların hepsini yaptıktan sonra dünya sizden 9 kez uzaklaşmışken ve beyoğlu'nda yürümeye çabalarken karşınıza uğur polat adlı ademoğlu'nun çıkmaması için dua edin. hayır biliyorum saçma oluyor, aptal aptal sırıtıyorsunuz filan, adam gayet bıyıklı gülüyor. töbe tanrıma.

ha, mesela hadi bu oldu diyelim eskaza. eve geldik bi şekilde, artık uyuyacağız. işte bu anda kardeşimiz mesaj atmasın mesela: abla televizyon izle! yok artık, niye? ya, izle sen.

a evet ne güzel, ne cici. bravo. alkış. yolunuz açık olsun, yıldızınız parlasın, süzgecimden geçtiniz, eminim.

giderken not: anti-empatik olduğumu savunan çok sevgili poema insurrectum*, yazılarını okumayı çok istedim ama biloğun bir gün içinde nedense "sadece davetli kullanıcılara açık" ibaresini almış. evet, tuhaf bir ilişki oluyor bu galiba. farkındayım, hatta alıştım bile. her oyunun bir kuralı var demek ki, demek ki bu oyunda kuralları sen koyuyorsun. neyse işte, niye uzatıyorum. blog kapalı, ilgine.

* kimdir anacım bu? sorusu için "deli cevat'tan aylak adam'a" başlıklı posta bakınız bi zahmet. yani lütfen.

ondan kelli

2009-04-07T21:52:00.002+03:00

güzel proceler var. türk soluyla birlikte birleşmesi gereken biloglar sonunda birleşiyor mu ne...
ya da öyle bi şey. görüceksiniz, görüceksiniz.
ondan kelli sevdiğimiz bir bağlama sözüdür. bizi de bi yerlere bağlasın diye kullanıyoruz.
yakında...çok yakında.
bekleyiniz.

kalk gidelim de saraylı / bak dikiz aynam kalaylı

2009-04-05T01:29:00.003+03:00

demiş olmalı biri bize ki kalkıp üsküdar vapuruna bindik bu öğlen. üstelik ben 12'ye kadar uyumuşken. t. bey bugünkü gezimizden ümidi kesmişken. ama iyi ki süslü değilim ve 15 dakikada hazırlanıp +30 dakikada da beşiktaş iskelesinde olabiliyorum. (şu anda fonda cocorosie-tekno love song çalıyor olması dikkatimi dağıtıyor, anlayışlı ol o yüzden ey okur). evet, ne diyorduk, beylerbeyi sarayı. tamam sıkıldım anlatmıycam daha. gittik, gördük işte, güzeldi.

heidi & coach potato / text message:
-after visiting beylerbeyi, i realized i undervalued the ottomans. this was my first palace visit, so congratulate me!
-you start from the last but anyway this is fine. i appreciate your efforts for all...

hayatımda ilk defa saray gezdim, inanmazsınız belki ama öyle. ve hayatımda ilk defa saray gişesini dolandırdım. küçük çapta yani. ecnebî - ya da kendisinin müthiş çıkarımıyla acem(i)- arkadaşımdan 8 tl yerine 1 tl almalarını sağladım. sanat için/kültür uğruna yaptım, yine olsa yine yaparım. hem siz sormadınız ki arkadaşımız yabancı mı? diye, di mi efendim... öğrenciyiz dedim ben sadece, ki doğru.

tavlada yenildim, damada yendim (bkz. çok amaçlı oyun tahtası). çok yorgunum, nostalcik tramvaya binelim dedim. sonra yok yok oraya kadar da yürüyemeyebilirim, önce tünele binelim, sonra da tramvaya tamam mı?
dedim.

parmaklarımla kadife bir kumaşa dokunur gibi
öpüyorum seni
ilk kez
beklediğimi görmekten ürkerek
gördüğümü bilmemiş gibi yaparak
yaşamaktan...
gül geç hep.

deli cevat'tan aylak adam'a

2009-04-02T00:18:00.004+03:00

-iyi akşamlar sayın kendim.
şeklinde şizofren bir diyalog başlatmak istiyorum.

*merhaba!
#kimsiniz?

*ben c.
#hangi c.?

*ya hani konuşmuşuk ya...
#ya?

*evet evet
#hayır hayır. ne işle meşgulsünüz?

*flaneur'üm.
#başka?

*burjuva toplumu...bik bik...fransız sineması...bik bik...world music...bik bik... BİK!
#ah, iyi misiniz? neyiniz var?

*hatırlamadınız mı beni?
#hatırlamıştım ama unuttum, hatırlatmasanız?

*yaşamadık mı? yaşadıysak var mıdır yok mudur?
#yoksan artık yoktur! 98484958486 saniye geçti.

*gideyim mi ben?
#tabii ki. manzaraya dalacak halimiz yok herhalde.

*ama ben seni hiç tanımıyorum ki.
#evet di mi, hayat ne tuhaf, vapurlar filan?

*****************************************
en nihayetinde
* ceketinin yakasını kaldırdı, kalabalığa karıştı.
# sustu. konuşmak lüzumsuzdu. bundan sonra kimseye ondan bahsetmeyecekti. biliyordu anlamazlardı.

bank

2009-03-31T22:10:00.002+03:00

sono molto stanca dedim durdum.
sen güldün, ben baktım, biz yürüdük.
sarma sigara, kahve, karanlık.
sono molto italiano.
ben buldum, ben buldum.
güldüm.
gece.
ay.
t.

sözüm sana bılogır ! sen bılogırsın, büyük düşün!

2009-03-24T00:49:00.003+02:00

çok uzaklardan deli bir adam gelmesinden sebep aradığınız biloğa bir süre ulaşılamıyor olabilir sizin için. ya da belki olmaz bilmiyorum, belki daha sık uğrar yazarım ama her koşulda burayı boş bırakmayın siz. gelin bir kelime yazın gidin mesela. adınızı yazmanıza luzüm yok illa ki, bir rumuz bulun (örnekse gece kuşu, gül pembesi, akşam rüzgârı, vs.) ve iki kelimecik yazın, burdayım okuyorum deyin. 897 gül pembesi? burda! yapalım. bence daha samimi olur böyle.

in keyz ov imörcınsy kol mi!
enivey.
sağlıcakla.

gitmek için

2009-03-23T02:40:00.002+02:00

Finish
We are like roses that have never bothered to
bloom when we should have bloomed and
it is as if
the sun has become disgusted with
waiting

Charles Bukowski

az önce can yücel'i düşündüm. doğum ya da ölüm yıldönümü değildi. yine de düşündüm. sonra bukowski'yi düşündüm. buraya yazdım çünkü saat hayli geçti.
uyumak için yani.

(son beş gün!)
gitmek için yani.

serendipçe

2009-03-22T00:40:00.002+02:00

buyrun burdan yakın siz.

*sadece yıldırım türker enfes bir gökkuşağıdır diyebilelim diye. yani ben zaten diyordum, siz de deyin diye.
-hadi siz de deyin!
-a çok faşistsin!

kese kağıdı

2009-03-17T01:26:00.000+02:00

ben bi şey demedim, siz dediniz.
durunuz orada, gitmeyiniz.
16/03/09

sevilecek bir adam

2009-03-16T02:00:00.003+02:00

sevilecek bir adam.
çünkü Küchenschabe'sine şarkı yazan bir adam ancak sevilir. elinde, odasında, yamacında sadece Küchenschabe'si olanlar yalnızın alâsıdır. reinhard da bunu bilir. ondan sebep alles was ich habe, ist meine Küchenschabe der. o der, ben dinlerim.
ama bu posta oldukça iyimser bir şarkısının videosunu koyarım. ayrıca da şarkı söylerken bu kadar "cool" görünen başka bir adam gördünüz mü diye de sorarım.

tercih

2009-03-15T15:15:00.003+02:00

"cats and dogs" ingilizçe'de bilmekten gurur duyduğum kelimelerdendir. cümle içinde kullanacak olursak "it's raining cats and dogs today!". hoş bu yaşıma kadar cümle içinde kullananı görmedim o ayrı.
bi de "porridge" var böyle. "yulaf lapası" demek oluyor kendileri.
ha bi de "procrastinate" fiili var. misâl "he is tend to procrastinate" deyince o kaytarmaya meyilli biri demiş oluyoruz.
frödyen bir tahlil istiyorum.
ya da frenkyen bir tatil. hangisi olursa.

bir gün hasan amca

2009-03-12T23:37:00.005+02:00

bugün hasan amca'nın hikâyesini dinledim a beycim'den (az saşlı, (şimdilik) az sakallı olan). yani aslında o bir küçük cümlecik söyledi, hikâyeyi ben yazdım kafamda. ama tanımak istedim sakaryalı hasan amca'yı.

öyle bir adammış ki hasan amca, her gün kahveye (bkz. kahvehane) gidermiş. kahveye giderken de kaldırım taşlarının çizgilerine basmadan yürümeye çalışırmış. kahvede bahisler dönermiş hasan amca üzerinden. bir gün gençten biri yükseltmiş sesini demiş ki kalıbımı basarım hasan amca evle kahve arasında kaç tane kaldırım taşı olduğunu biliyordur! herkesin ilgisini çekmiş tabii bu iddia. a beycim de bir köşede çayını yudumlamaktaymış o sırada. sinik entel pozlarında gözlem yapmaktaymış. zaten enteller hep gözlem yaparlar, çözüm üretmezler. neyse. yine başka bir gençten biri kesmiş yolunu hasan amca'nın: hasan amca, hasan amca söyle bakalım, kaç tane kaldırım taşı var demiş. hasan amca kaldırmış başını, bir çırpıda 128 tane evlât demiş.
hikâye bu kadar aslında,
ama bunun görünmeyen yüzünde neler var neler, mesela ben 1 lireye herkesle iddiaya girerim ki hasan amca'nın yazıp yazıp sayfalarını hanımın çeyiz sandığına attığı kayıp bir romanı var. adı da disconnectus erectus. ya da köyde bir yabancı. yahut bizim köyün hamam böcekleri. ya da ince hasan...
ya da onu böyle bilindik kalıplara sokup tanımaya çalışan kıçıkırık dantellerin havsalasının almayacağı genişlikte yepyeni bir roman. yepyeni bir yaklaşım. çıkar bir gün ayyuka, okuruz hepimiz, aaaaaaaa deriz geçer.

vefasız maymun'a not / okuyucu kayırma mıdır nedir?!: değişik bir şey oldu, idare et. yağmur yağdı bugün, o yüzden galiba. ayrıca emeksiz yemek olmayacağı gibi yorumsuz yazı da olmaz bunu bil (bkz. kızım sana söylüyorum, gelinim sen anla).

kendim kendime / kim kime dum duma not: bugün homer'deki elmayı yiyecektin akıllım, nasıl güzel yeşil elmaydı! yağmur da yağdı zaten bugün.

peki sen neden hala?

2009-03-08T19:47:00.001+02:00

sabahtan beri 1 dakikalık bir videoya gülüyorum. pişman değilim.

etwas über "coach potato"!

2009-03-06T02:08:00.003+02:00

evet aylardır merak edilen ve gugıllanan coach potatocumla ilişkili bir yazı.
koşun koşun gelin baylar ve bayanlar.

coach potato:
selamlar genç.
heidi:
selamlar genç.
coach potato:
nasılsın genç?
heidi:
iyidir genç, sen nasılsın genç?

ödevi sorması gerekti, yapmayacak olsa da. yorgun ve argındı. her zaman olduğu gibi. geçen hafta sinemayı ekmesinin büyük bir mazereti vardı. evi çok uzaktı, istanbul'un bittiği yerlerin birindeydi.
the bluest girl in the campus dedi yine kadim dostu heidi'ye. yine teşekkür etti, lüzumu varmış gibi.

heidi:
bak sana çok güzel bi şarkı adı veriyorum
heidi:
şevk gelsin diye
heidi:
tony gatlif-naci en alamo
coach potato:
biliyorum ben bunu
heidi:
dinle işte biliyosan
heidi:
bilmek yetmez yani
coach potato:
ben ruhi su dinliyorum
heidi:
offfffff
heidi:
mahsus mahal

bir dakika içinde en az beş kez "gözlerim kapanıyor yorgunluktan" dedi. normal bir adamdı işte, herkes gibiydi. maruz yerine mağruz dedi, yumuşak g koyunca daha etkili oluyor demedi ama.
sittin senedir böyle bir adamdı coach potato, sittin senedir böyle konuşurdu.
yarın yine erken kalkıp metrobüs kuyruğuna girecek diye akşamdan uykuları kaçıyordu, midesine kramplar giriyordu.

coach potato:
emre aydın'ın şarkı sözlerini düşünüyorum.
coach potato:
senle konuştuk ya
coach potato:
çok boş dedin
coach potato:
harbiden öyle mi diye
coach potato:
şunu çok sevdim.
coach potato:
" oyunun en güzel anında zil çalınca üzülürdük ya, öyleyim."
coach potato:
bunu şuna benzettim.
coach potato:
and she sang a beautiful song.
coach potato:
tıpkı
coach potato:
sonbahar filmindeki gibi
coach potato:
and he played a beautiful song...

aylak adamdı, bunları düşünürdü otobüste. ama tezata bak ki serj tankian dinlerdi. (tezat falan değil ki bu!)

coach potato:
yıllıkta
coach potato:
benim için ne yazacaksın?
heidi:
giriyor muyuz ki yıllığa?
coach potato:
gerek yok kıllığa!
heidi:
tiki işi biraz sanki
coach potato:
resmi olmayan
coach potato:
birşeyler yaparız
coach potato:
biz
coach potato:
ben web sitesi tarzında
coach potato:
güzel birşeyler ayarlarım
heidi:
hadi bakalım hacı cav cav

o değil de bunca yazıyı niye yazdım ben şimdi?
bugün 6 mart: iyi ki doğdun potatocum!

bu da sana yüzeysel bir blog sürprizi olsun.
yazacak başka şey yoktu, idare et artık.
renkli rüyalar.

2009-03-05T20:31:00.000+02:00

bir seferde polonezköy diyemediğimi fark ettim. polonozköy olsaymış daha kolay olurmuş.
serj tankian hep uzun hava okusa her gün dinlerim. ayrıca empty walls'da gırtlağını kıvırdığı yere aşık olabilirmişim, şimdi onu fark ettim.

bir şairin ölmezi

2009-03-04T17:49:00.003+02:00

bir şairin ölmesi vardır. bir şairin ölmezi yoktur.
bir şairin bahar gelince ölmesi vardır.
o şairi seven bir kadın öldüğünü gazeteden öğrenirse sabah, kahvesini içemez olur.
onun yaşama sevinci bir daha tazelenmeyecek diye düşünür.
ölüm dururken köşede yaşama sevincine asılır.

yaşayabildiğine sevinmeyi gören/gösteren şair bir adamın ölmesi martta kar yağması gibi bir şeydir. herkes bilir ki martta kar yağabilir. yağınca da herkes der ki: "ama bahardayız ya artık!"

iyimser bir gül açsın yanaklarında.

kubla khan : an unusual experience + kırıka

2009-03-02T00:38:00.007+02:00

bir müziği "iç"ten sevmek ne demek? kırıka dinlemek demek.
peki kırıka dinlemek için izmirli olmak koşulu aranmakta mıdır? hayır gençler, bunu düşünmeniz çok saçma; aşırtarak, dozunu kaçırarak dinleyebilirsiniz ve sizi temin ederim ki böyle bir koşul aranmamaktadır.
iki günde kaç kere dinlediğimi ben saymadım, bıraktım last fm saysın. sonuçta onun işi bu.
kırıka...kırık...kırık gibi bir başlık atabilirdim yukarıya ama yapmadım. çok ucuz bir başlık olurdu. bedavadan ses oyunu olurdu, yapmadım.
bak şey diycem, "beni böyle sanıyorsunuz ama değilim ki ya da hepimiz böyle yapıyoruz değil mi, ben hepinizden yüksek bir yerde duruyorum ve bunu size herkesten önce ben söylüyorum yaklaşımını 'varoluşçu' felsefeyle harmanlayanlar" diye yeni bir genelleme başlık açtım ben. örnekse:

birey bir: çok yalnızım, çok. otobüste hep cam kenarına oturuyorum, cam hep buğulu oluyor ama hiç temizlemiyorum. şeffaf, nemli bir duvar beni dış dünyadan ayırıyor sanki. elastik, eğilip bükülen bir duvar ama yanıltıcı da. su damlacıkları bakışımı körleştiriyor, bir sisin ötesinde görüp tanıyorum her şeyi. çok büyük hayal kırıklarından yenilip gelmişim gibi yol boyunca başımı cama yaslayıp dışarı bakıyorum. biri beni fark eder de kaçak kaçak izlemeye başlarsa durmadan saatime bakıyorum ki beni meşgul ve her daim yetişecek yeri ve dolayısıyla da acelesi olan insanlardan sansın. ah ne büyük oyunlar bunlar...

birey iki:hepimiz bir varoluşcu felsefe yapıştırıyoruz üzerimize değil mi? seviyoruz yalnızlığımızı, bir derdimiz olsun istiyoruz herkes manasızlıklar içinde yüzerken. karikatürlerden feyz alıyoruz, şarkılarla kendimizi anlatmaya bayılıyoruz. mana arıyoruz demeyeceğim şimdi size, fazlaca kullanılıp eskitilmiş kelimelere bir iyilik de ben yapmayacağım. farklı değilim, değiliz. belki arkamızda bir merdiven var, kim daha önce bulacak merdiveni gerilimiyle yaşıyoruz. kim kalanlara alaycı bir gülüş çakıp hızlıca tırmanacak merdivene. ah ne zor işler kuzum...

bunlardan birisi fena yalan söylüyor ama hangisi? birincisi hissetmediği şeyleri mi anlatıyor yoksa ikincisi yaşayacağı her şeyi yaşayıp gelmiş bir "olgun" gibi mi yapıyor?
hangisi yaşamıyor, yaşayanı kim anlamıyor? tuzağa kim düşüyor, kim kime yeniliyor? hangisi daha "büyük" bu bireylerin? kim kimden rol çalıyor aslında?
yaşayınca kafası karışmayan var mı? kimde ne kaygısı var?

*bu yazı iki gündür bilmemkaç derece ateşle yatak döşek yatmakta olan biri tarafından yazıldı. ya da yazılmadı demeliyim aslında size, rüyada görüldü. bir çeşit divine intervention da vardı evet. duydum ki böyle yazınca bir yazının başına daha inandırıcı oluyormuş. yaşamadım ben aslında bunu, yattım uyudum bir gün, uykuda hazır geldi bu metin bana, ben de daktilocu kız gibi mekanik bir anlayışla buraya geçiriyorum.
demek lazımmış.
bu yazının ne kadarı doğru ona siz karar verin. değerini de buyrun siz biçin.

for more information please return to kubla khan by coleridge.
ek olarak: çok güzel bir çorba olmuş, aferin butonu.
canı sıkılanlar için: sınırsız kullanımlı ahhhhhhh bu hayat! nidası.

meşhur / kupür / (karantinalı) despina

2009-02-25T02:10:00.005+02:00

benden daha önce ve daha hızlı yaşlanıyorsun. yine de her seferinde bakar gibi değil de görür gibi bakıyorsun objektife.
şaşılacak ne çok şey var. ben bunu yazarken kur masayı madam despina çalıyor mesela. şaşılacak ne çok şey var, sen ne kadar çok yaşlanmışsın bir senede.
ceketin daha kahverengi, yüzün daha da siyah. daha az uyumuşsun, daha çok yorulmuşsun.
kesip saklamayı ıskaladığım bir gazete kupüründesin şimdi. birçok insanın çoktan kullanıp attığı.

bense hiç görmedim o kupürü. o gazete kesiği ortaya çıktığı anda bir kertik daha uzaklaştın sen, hani döne döne ufalır ve kaybolur ya kağıtlar, hani televizyonda falan görürüz. işte onlar gibi. elime geçse buruşturup atamayacağım yarım bir gazete sayfası, bir fincan kahve, birkaç eski film, bir iki bilet koçanı, bir gişe arkası, bir merhaba! sıfır bugün nasılsın? giriş cümlesi, dumanını gözümün yuttuğu sayamayacağım kadar çok sigaranın yarısı, bir yıla rezerve tahta ve sert bir sandalye, birkaç afiş, bir poşet dolusu bozuk para, radyolu siyah bir kasetçalarda adını hatırlamadığım bir fm, karantinaya alınmış bir telefon numarası, bir pantolon, iki kazak, bir ses, biraz müzik, kısıtlı diyalog, mühim bir organ, birkaç dergi, bir buçuk saat, çok ışık vs. diye sıralayabileceğim anlamsız bir bütünün sen ne kadarlık bir kısmını, ne kadar sahiplendin ve yaşadın bilmiyorum.
kupür diyordum sahi, güzel çıkmışsın. yahut yine mi güzeliz yine mi çiçek?

şimdi sana bir de karantinalı despina'dan bahsederdim ama
olmayacak şey bir insanın bir insanı anlaması.

teşebbüs

2009-02-23T00:38:00.002+02:00

birinin nefes almamı hatırlatması gerekiyor. bazen bir saat geçiyor, bi bakıyorum bu sürede hiç bilinçli nefes alıp vermemişim.
üstüne basa basa eskittiğim şeyler var. gram yer değiştirmiyorlar yine de.
iyi niyet...iyi niyet...iyi niyet...iyi niyet...iyi niyet.
gram yer değiştirmiyor.
insanlıktan ne kadar da uzak.

aslında konuşmaz

2009-02-19T00:05:00.001+02:00

belirli günler ve haftalar
_____________________

bu hafta: yasemin mori haftası.
sanatçının konuşmak ve aslında bir konu var adlı eserleri çılgınca dinlensin, yurt çapında şenlikler yapılsın.

hazin bir veteriner macerası

2009-02-13T16:57:00.004+02:00

feline panleukopenia: birkaç gün öncesine kadar aşina olmadığım korkunç bir kelimecik öbekçik. kedi gençlik hastalığı. bahçemizin tüylü ve nazlı sakinlerinden ikisini iki gün içinde kaşla göz arasında yok eden bir illet. bu sakinler 7 ay önce çatkapı gelip bizim bahçeye kamp kurduklarında süt içmeyi bile bilemeyecek kadar küçüktüler, lakin bu bizimle olmalarına engel değildi. öğrettik öğrendiler, öğrendikçe alıştılar, büyüdüler. sayıları bazen 5'i buldu ama normal koşullarda hep 3 tane oldular. işte o üç taneden ikisi hastalandıkları günün akşamı ölüverdiler. biz ne olduğunu bile anlamadan. en sonuncusu da aynı hastalık belirtilerini gösterince gugıla danışmak şart oldu. 20 küsür makalenin ardından kedi besleyenlerin en çok korktukları ve %90 ölümcül bir hastalık olan feline panleukopenia'nın musallat olduğunu anladık. ne yapsak ne yapsak?
hmmmmmm,veteriner evet. sıvı takviyesi lazım çünkü. e burası minik bir belde. varsa varsa bir tane veteriner vardır. evet var. gittik tıktıkladık kapısını, ama ses seda yok. yandaki büfeden edindiğimiz istihbarata göre veteriner bey istanbul'da, zira annesi hasta. güzel, çok güzel.
şimdi? ilçeye gidelim. evet evet, orda daha fazla var veteriner.
yok, 2 tane var. birini arıyoruz, teyze açıyor, yanlış numara evladım diyor. diğerini arıyoruz, telefona bakan yok. cepten arıyoruz (sağol varol teknoloji), istanbul'a gidiyorum, yoldayım diyor. a a bu veteriner dilinde başka bir şey mi demek oluyor acaba? herkes aynı şeyi söylüyor. şekerli su verin diyor bi de, yarın geleceğim diyor. veriyoruz, içmiyor, şırıngayla tıkıyoruz ağzına, kusuyor. sabaha kadar nöbet tutuyoruz başında.
nihayet sabah oluyor, götürüyoruz. yani muhtemelen ölecektir ama ben yine de serum+vitamin ve antibiyotik yapayım diyor. allah allah, hayırdır inşallah deyip bi sabır çekiyoruz. sarı beyzade bir sürü acı çekerken enjeksiyon esnasında, biz de bu durumu sineye çekiyoruz. tam eyvallah diyeceğiz, yannıııız diyor veteriner beyimiz, bu antibiyotiğin 3 gün tekrarlanması gerek.
hoppalaaaaa diyoruz. iyi, beldemizdeki veteriner beyimiz gelir yarına herhalde diyoruz, ilaçları alıp çıkıyoruz.
ertesi gün arıyoruz belde veterineri beyimizi, geliyorum diyor. götürüyoruz. giriş salonu yeşil pufidik koltuk takımıyla donatılmış, veteriner beyimiz masasının başında hasta kabulde. içimiz açılıyor, emin ellerdeyiz. muayene odasına geçiyoruz, aman yarabbi! böyle bir pislik yok. sarı beyzadeyi yatıracağız, yatıracak yer bulamıyoruz. muayene masasının altında ağzına kadar pislik dolu bir kova, masa kurumuş kan kalıntıları ve çamurla kaplı. sanki başka bir dünyaya geçiyoruz. e hijyen diyoruz, muayene odası sonuçta, yandaki dolap şişe şişe alkol, dezenfektan dolu.
çaresizlik ne zor, ceketimizi alıp çıkamıyoruz, başka veteriner yok çünkü. küçücük kutusunun içinde kalsın, enjeksiyon da orda yapılsın diye diretiyoruz ve (iyi ki) muvaffak oluyoruz. işimiz bitiyor, tam çıkacağız veteriner beyimiz eldivenlerini soyarken yannnnııııız hayvana dokunduktan sonra ellerimizi çok iyi yıkıyoruuuuuz demez mi! aklım bir yandan cümledeki "hayvan"a takılıyor, hani çünkü herkese en üst tür adıyla hitap edeceksek o "hayvana" tümlecini sarı beyzadeden alıp size yapıştırabiliriz bence diyorum, çok şık durur.
hayvanlara zerre saygısı olmayan bir veteriner kaçıncı derece bir tezattır acaba diye düşünüyorum. hayvanların insanlar kadar canlı olduğunu, değer ve saygı hak ettiğini, dışarıda yaşasalar dahi pek çok insan sıfatlı kişiden daha temiz olduklarını bilmeyen ve görmeyen bir zihniyet. iki adım ötede makam koltuğuna kurulur gibi kurulduğun hekimlik mertebesinde öğütler saçarken bir dön de aynaya bak, çorabın kaçmış demezler mi insana!
bi de diğer veterinere bok atıyorsun. yok efendim ilacın dozajı azmış da, nasıl böyle yapmış da bik bik bik. istersen vereyim adresini git bi saçını çek rahatla. yav şu koca ülkede biriniz de bunu yapmasın be kardeşim, yani kendini başkasının üzerine basarak yükseltmeye çalışmasın. kuaföre gidersin, öncekine bok atar, ay mahvetmiş saçını şekerim der, doktora gidersin, aaaaaa yanlış ilaç der, veterinere gidersin eksik dozaj der. bi gün de kendi kendinize bir şey yapmaya çalışın, başkasının sözde eksilerini toplayıp yapıştırıp artı yapmaya çalışmayın.
yazının özet ve sonuç kısmı: senden nefret ediyorum feline panleukopenia. sana sinkaflı laflar hazırladım.

günaydın bilog

2009-02-09T07:19:00.001+02:00

bu saate kadar uyumamış olmanın verdiği dinginlikle günaydın bilog!
çayı koydum, ekmek al gel.

559C

2009-02-09T02:31:00.004+02:00

az önce şarkı yarışmasındaki adam jokerlerine güvendi diye ona salak dedim.
sol elimin yüzük parmağındaki tırnağın sağdan yarısını 5 dakikada yedim.
adalet ağaoğlu beni bir düğün gecesine davet etti sabah arayıp, gelemem dedim. küstü sanırsam.
dünden beri 5 tane bileklik yaptım, sadece ikisini beğendim.
saçlarımı yine kurutmadım, öylece topladım.
bugün toplasan en fazla 20 kelime kullandım, onlarla farklı cümle kombinasyonları oluşturmaya çalıştım.
geçen pazartesi'den beri gazete okumuyorum, çünkü protesto ediyorum.
geçen pazartesi'den beri 37 ekran bi televizyon yutmuş gibiyim, bu sebeple televizyon kusuyorum.
mor saçlı kız yaban ellerden dönsün de 2. geleneksel manzara'da çiğ köfte+mariachi gecesi gerçekleşsin istiyorum, msk'ya baskı yapıyorum. neyse ki son 13 gün.
bunları yazarken bi yandan da yarısını yediğim tırnağı törpüledim, çok biçimsiz oldu bence.
ne kadar mahrem bi post, pardon saçmalama oldu bu.
hayır efendim, bilog mahremiyete önem vermeyen internet günlüğü değildir. mahremiyete aşırı önem veren insanların anlatmak istediklerinin tam tersini anlattıkları bir alandır. bi daha böyle bir post yazarsam o zaman mahrem olur, evet.

sensiz bir eksiğiz!

2009-02-06T03:49:00.005+02:00

çarşamba günü yazdığım öfke dolu yazıdan haberi olmayan AKP Gençlik Kolları'nın, İstanbul Büyükşehir Belediyesi aracılığıyla edindiği mail adresime bugün güzelce donatılmış bir propoganda maili yolladığını görünce çıldırdım tabii ben. yani zaten çıldırmıştım dün, bu tesadüf de üstüne tuz biber ekti. tamamen farklı bir amaçla ve doğrudan İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ne teslim ettiğim şahsî bilgilerim ve e-posta adresim bugün tamamen farklı amaçlarla, farklı bir kurum tarafından edinilip o kurumun yararına kullanılmış yani. ama şimdi belediye AKP'li ya, o yüzden der gibisin okuyucu, ben de dedim. ama yine de nasıl olur böyle bi şey? sorusuna cevap değil ki bu.
hey man, privacy policy!!!!!!
dedim bağıra bağıra. gizlilik politikası diye bir şey var di mi, ben o şartla teslim ediyorum sana adresimi belediye! hem de hiç politik olmayan bir başvuru için. sen bunu nasıl götürüp başkanın bağlı olduğu partiye verebiliyorsun? böyle mi oluyor bu işler adamım, ha?!
bi de bak ne demişler mailde, sensiz bir eksiğiz! bi de uğraşmışlar falan, öyle resimli dizaynlı bi mail, en üstte 4 adet fotoğraf çerçevesi, soldan sağa adnan menderes, turgut özal, recep tayyip erdoğan ve 4. kare boş. niye? çünkü beni oraya münasip görmüşler. ah canlarım, nasıl ihya ettiniz beni bi bilseniz. ah ah... şaka gibi di mi, ama değil.
maile şaşkın şaşkın bakan annemin de dediği gibi hayatımın fırsatı bu, kaçırmamalıyım.

ben, sevgili başbakanım hep küçük bi adnan menderes olmak istedim, ya da turgut özal. ay yoksa tansu çiller mi olsam, ya da kıratına bin gel süleyman, ha?
neyse, sen öyle bir miras devraldın ki anlıyorum ben seni, yükün ağır. tabii tabii, seve seve bu teşkilata adarım kendimi... tabii buzdolaplarını ben dağıtırım bundan sonra seçime kadar... kömürler de bende, tamam.

söyleyecek çok şey var ya neyse. bunlar kibar bir kalıpta gelen kutunuza çoktan düştü nasılsa, ama tabii kırat size gözlüklerini ödünç verdiyse bi süreliğine, maili okuyup idrak etmek hiç de kolay olmayacak sizin için.
bunu bi daha yapmayın siz yine de. cıs. ayıp.

pick me! diyene piktir git demek

2009-02-04T19:07:00.003+02:00

herkes seçim yatırımı yapıyor bu aralar. başbakanım davos'a yatırmış seçimi, nasıl bilirsiniz deyince biri yiğit biliriz dememizi istiyor herhalde. nasıl kükredi ama peres'e, lavlar saçarak kalktı gitti de vatan kurtuldu. öyle diplomasi yoksunuyuz ki biz canavarlık yaparak çözüyoruz krizleri. davos da annesini alsın gitsin işte, orhan pamuk da akıllı olsun, tamam bitti bu iş.
kömür dağıtalım, bütün seçmenler zehirlensin, oy verecek kimse kalmadığından full-time favourite başbakan biz olalım.
birimiz kuran kursu'na tamamdır desin, öteki sen sen sen hepiniz katilsiniz olum desin, koskoca bir güruh çelenklerle karşılayıp alkış tutsun, gözaltında canlar kaybolmaya devam etsin ama, canı sıkılan, kafası bozulan da istediğini tutsun öldürsün yine.
acıklı'dan daha üst düzey bi sıfat var mı hâlimizi anlatacak?
mart'a kadar isteyen istediği yere yatırabilir seçimi . bu sürede ben kendimi yatağa paralel yatırıp şu meşhur şarkıyı söylemeyi düşünüyorum: wake me up when the election ends...

vefasız maymun & heidi

2009-02-03T22:47:00.003+02:00

dönüş yolunda minibüse biner binmez kelimeler uçuşuyordu kafamda zaten. bu güne dair bi şeyler yazılmalıydı. heidi en sadık ve en eski okuruyla buluştu çünkü bugün. her ne kadar vefasız maymun diye anılsa da adı, bu bilog ve bu kadın böyle sadık, böyle ince düşünceli ve içten bir okuru o kadar sık bulamıyor. bu bilog oluşmadan daha o vardı. bu yazıları yazan kadın daha heidi adının arkasına gizlenmeden o vardı. şimdi ben onu anlatırken bu eskimiş kelimelere sarılmadan daha o vardı. hep okuyordu. ani bir adımın en sakin ve en güzel yüzüydü. hayatın karmaşasında kaybolsak da vardı işte hep o. umarım hep de olur.
okuyorsun biliyorum, bugün için çok teşekkür ederim sana. anlayarak dinlediğin için ve dinleyerek anladığın için...

-o onun elemanlığı.
-evet, yutan eleman ama. : )

durme

2009-02-02T04:08:00.001+02:00

-bu aralar en çok ne dinliyorsun?
-durme durme kerido ijiko/janet-jak esim. ve uyumak istiyorum. usulca uyumak. canım isteyince uyanmak sadece.

butterfly alphabet

2009-02-02T02:21:00.004+02:00

biloğa kardeş katkısı efendim. kendisi dünyanın en doğal kardeşidir, dolayısıyla da doğayı sever. doğaya ait her şeyi doğal çevresinde sever. bu siteyi de o keşfetmiş. alın size link.gerçi bu site buram buram ticaret kokuyor, bu harflerle kendi adınızı yazın, yok sevgilinizin adını yazın, size poster satalım vs. (o yüzden şurayı da deneyebilirsiniz) ama yine de değişik bir çalışma olduğu kanısındayım ben. burda mucid mühim tabii.

adı kjell sandved, 24 yılını bu çalışmaya adamış bir fotoğrafçı. ilgilenin efendim.

analitiks mi beybi, luv mi beybi!

2009-02-01T01:58:00.006+02:00

gugıl analitiks diye bi şey var ve biloga gelenlerin nerden, hangi zamanda ve ne şekilde geldiğini bana yumurtluyor biliyor musunuz sevgili okurlar. hani saklambaç oynuyormuşuz da ben sizi sobeliyormuşum gibi düşünün. meselâ erzurum geliyor biloga konuyor ben de sobe! diyorum. sonra meselâ ankara bu aralar sık geliyor, hiç de ses çıkarmıyor, bunun da farkındayım.
ama bu hizmetin en hoş yanı 'anahtar kelimeden sobelemece' işi. şimdi meselâ gugıl cengavere 'kabotaj bayramı' yazıp gugılladığınızda siz, ben eğer 'kabotaj' ve 'bayram' demişsem blog dâhilinde (ki şimdi bile iki defa dedim) gugıl hoooooop sizi buraya sürüklüyor. bi de bununla da yetinmiyor bunun kaydını tutuyor edepsiz. "yakaladım heidi apla, al!" diyor, tutup getiriyor.
geçenlerde baktım, böyle böyle bir sürü soru ve dert birikmiş. ben de dert köşecisi heidi apla olaraktan elimden geldiğince yanıtlamaya çalışacağım bu soruları. maksat tamamen müşteri memnuniyeti, sorumluluk bilinci falan.

"vişne blog heidi": bu kelime öbeğinin 143 kez aranmış olmasına inanmak zor. tamam adres doğru, burası heidi'nin biloğu, ama vişne sevdiğimi nerden bildiniz kuzum? yoksa yoksa ruh eşim misiniz?
"kim ki duk nefes blogspot": işte bilinçli okuyucu diye ben buna derim. öyle gereksiz şeyleri okuyacak zamanı filan yok onun, hedefe odaklanmış, nokta atışı yapıyor. bravo.
"uzun uzun konuşuruz bir gün son istanbul beyi": bu da meselâ müzikşinas blogger, sözlerini öğreneyim de ezbere söyleyeyim şu şarkıyı demiş, ama gelmiş benim postmodern başlığıma konmuş. yazık işte. konuşursunuz efendim, konuşursunuz. gerçi kalmadı öyle istanbul beyi ama...
"harun tekin ne düşünüyor": bilmem ki anacım ne düşünüyor, elalemin adamı yani sonuçta. belki yeni albümü düşünüyordur, belki sevgilisini düşünüyordur, ha bak belki de felsefik düşünüyordur, nerden bileceksin.
"mazoşist kadınlar": hmmmmm, senden biraz kıllanmadım değil bak, psiko-sosyolojik bir inceleme mi, yoksa psiko-seksüel bir durum olaraktan mı dedin sen onu?
"bu kadar hızla saatte şu kadar yılda zamanla gelirse karşı karşıya hızla ya da defalarca şiiri": bu büyük çabalarla türlü şekillerde aranmış da yanlış aranmış hep kuzum. bu benim murathan mungan'ın kırk oda isimli kitabının bir bölümünden çıkarıp bir posta konu ettiğim bi şeydi, buna niye bu kadar takıldınız? halbuki yazmıştım ben onun altına da nerden olduğunu ama dize dize görünce öyle tabii, şiir sanıp, anladım anladım...
"caramio çikolatasında ne var": bilmem, ne var? kakao var, karamel var olmağ mı?
"casper'ı kızdır": dokunmayın hayaletime, yakarım.
"coach potato nedir
coach potato'nun anlamı
coach potato'nun hayatı
coach potato türkçe
coach potato hakkında bilgi
coach potato türkçe anlamı
couch potato ne demek ": şeklinde aranmışsın potatocum, ünlü oldun yani. yemin ediyorum bu kadar heidi yazmamışlar. artık hayranların dayanırsa kapıya, korkarım seni ifşa etmek zorunda kalacağım. ahahahaha.
"emy winehouse i told you i was trouble türkçe sözleri": bunu yazanı yüzde 99.9 buçuk biliyorum desem?
"gazeteyi internet üzerinden okumak gibi saçma bir huy çıkardın, doğru dürüst büfeye git.": ülen bu benim cümlem, hangi aklıevvel kopipeystledi bunu?
"haidi ile cik cik izle": sen bi çocuksun di mi, hadi itiraf et.
"heidi ceketli adamı arıyorum": kimmiş o yahu, bulursan bi ses ver, tanımak isterim kendisini.
"heidi de geçen bilmediğim kelimeler ve anlamları": hangileri onlar anacım, bana bi mail atıver sana zahmet, yardımcı oluruz icabında.
"heidi gerçekten varmış": sen var ya kristofır, çözmüşsün olayı olum, sana öyle bi kanım ısındı ki gel alnından öpeyim, adın da bamsı beyrek olsun bundan sonra. bu bilog seni özlemesin.
"heidi yas benimle evlenirmisin": hayır, yaşım kemale ermedi henüz.
"heidi yi izlemek istiyorum bütün bölümü bi arada": bak en çok sana güldüm desem, amma müşkülpesent çıktın sen be! senin bi de şu versiyonların var, belki merhaba demek istersin onlara: "heidi hikayesi masal şeklinde ve çok kısa", "heidi hikayesi baştan sona kadar".
"kyoto sözleşmesi baskın oran": severim politik dertleri olan insanları, sen de ezber bozmuşsun bak.
"negro bisküvi reklamına ceza yok mu": yav bence de, bi ilgilensin artık rtük, bi işe yarasın.
"ozmo derste gülme teneffüste gül": ışık ılık süt iç! lıkır lıkır iç!
"sakalli ipten tanta nasil yapilir": höynk diyebiliyorum ancak. codec bileşenleri eksik bende herhalde.
"heidi cem dinlenmiş" ve "yiğit özgür incir karikatür": karikatür-sever ve meraklı şahsiyet, fiyakalı bi selâm sana.
"şarkı dinle u la la la lala u lala": ama olmamış ki sen kendin söylemişsin, sonra tekrar dene dinlemeyi.
"aman aman gülpembe bu ne güzellik sende": cık cık, ne bu güzellik sende olacak o. e yazdım ben onu, janet-jak esim/gülpembe.
"kahveli tribute tatlısı": allah allah, var mı sende tarifi?
"nümayiş": aferin, hep böyle protest olun gözüm.
"rakel dink", "maral dink", "hrant dink" ve "sari gyalin": bu aramalara da birincilik teli veriyorum yüksek müsadelerinizle. merak edip aramaya başladıysak bile bir şeyler değişiyor demektir.
"ilköğretim sosyal bilgiler kitabı": e okuyup sosyalleşmek lazım. tabii tabii.
"ben konuşuruz": ben-sen-o-biz-siz-onlar. bak, bu kadar kolay.
"dominant(baskın) nedir?": pardon da daha nasıl bir bilgi beklenmekte?
"heidi çizgi filminin çocuklara faydaları": saymakla bitmez. karda yuvarlanmayı öğretir, keçi çobanlığını öğretir, peyniri eriterek temel kimya bilgisi aşılar, bittabi üst düzeyde doğa ve hayvan sevgisi aşılar. vs. vs.
"yağmur yağıyordu, yağmur pis pis yağıyordu metninin devamı": o diil de yağmur çiseliyor, serez'in esnaf çarşısı... diye giden güzel bi şey var, sen ona bak istersen.
"şapkalı içerikli şarkı ve türküler": oh oh, komiklikler şakalar.
"heidi üşümüş": evet ya, kansız mı ne ki?
"insanlarda çift ruhluluk": ah bilmez miyim hemşire, ne beter bi şeydir o. mevlam esirgesin.
"niçe bıyıkları": ikinci bi emre kadar bu bilog hudutlarında bıyık demek yasaktır, değil nietzsche, kralı gelse tanımam, yassah kardeşim.
"şişe ve boncukla ilgili kolaj çalışması": sanatkâr ruhları oldum olası sevdim zaten. bize siz lazımsınız.

şimdilik bu kadar.

bir garip doğaçlama / hollow man

2009-02-01T00:09:00.004+02:00

/corners/
you multiply yourself
and maybe i can divide, but
if you can't add yourself to me,
i'm very allowed to subtract.
right?

**********************

/conditions/
if you are just the reverse of what i attribute to you, is it now possible to reach you if i walk backwards?

**********************

/nonsense/
do i have any difference or speciality among the members of your female society? or every she comes to you exactly the way i came? if so, why did you come to me once in the past (though for only an hour)? the supposed difference lies in me or you? you deserve no justice, but chance, because you live by chance. tell me just one reason to prove your existence. hollow man.

"yazmam daha sana dair" derler ya öyle işte.

fena hâlde burgazada

2009-01-31T23:35:00.003+02:00

iç ses: deli misin yahu sen, bu saatte burgazada mı gelirmiş insanın aklına!
öteki iç ses: ya geldi işte, şimdi kapıyı açsam da bi vapur geçse ordan, sabaha adada uyanırız ha?

barış'a özlem

2009-01-31T02:38:00.005+02:00

gecenin şu saatinde beni televizyonun başından kaldırmayan bir şey var. içinde de her şeyden çok barış manço ve çocukluğum var.
her ne kadar aksaklıklarla dolu bir program olsa da, herkesin dili sürçse de, programın hazırlığına çok özenilmediğini biz anlasak da, derya köroğlu anlıyorsun değil mi? şarkısını sanki ömründe hiç duymamış gibi kağıttan okuyup katletmiş olsa da yine de izlemeye değer.
hatırlıyorum ben o günü, 1999 şubatı, 6. sınıfa gidiyorum. sabah uyanıyorum okula gitmek için, ama televizyondan bir ses yükseliyor, sabah haberleri barış manço'nun ölüm haberini veriyor ve beni yatağa çiviliyor. o gün hiçbir şey yapmak istemiyorum, yataktan kalkmak bile istemiyorum. bir süre öylece yatıp düşünüyorum.
hiçbir meşhur adam bu kadar yer kaplamamıştır herhalde hayatımda.
10 sene ne çokmuş be barış abi, sen ne kadar uzaktasın şimdi. çocukluğum da bi o kadar uzak mı yani? yaşlandık desene, senin sesinin buğusuna gömdük çocukluğumuzu ve yola devam ettik. sana yetişemeyenler de hiç çocuk olamadı zaten. ama merak etme, ben şimdi seninle dolu bir program izliyorum televizyonda ve elbette gece sütümü içiyorum, kalsiyum falan olsun diye. ha bi de sana hiç yazmamış olsam da moda'daki adresini hâlâ ezberimde tutuyorum.

isa (merhameti)

2009-01-30T01:47:00.003+02:00

dün gece cnbc-e vesilesiyle bir kez daha izleyince anladım ki nuri bilge ceylan ona bizzat sormadığım soruların cevabını çok da güzel verebiliyor. hem de fevkalade bir zamanlamayla. benim isa'nın içindeki (sebepsiz, gerçek ve vurucu) kötülük yapma dürtüsünü yadsımama izin vermiyor. isa bir yanda, benim bitmez tükenmez isa merhametim diğer yanda durunca savaş ve çatışma kaçınılmaz oluyorsa bu filmden güzel savaş meydanı mı olurmuş deyip kafamı uzatıyorum yine içeri.
bir kez vurduklarında öbür yanağımızı uzatacağız tamam, ama ya ikinci kez vuruyorlarsa ve bunu isa gibi umarsız, kaygısız, düşüncesiz bir biçimde yapıyorlarsa o zaman ne yapacağız, bu sefer de daha öbür yanağımızı mı uzatacağız?
bi dolu manasız şey var, kötülük niye anlamlı, niyetli, bilinçli olsun?
misâl ensemize mi dayasınlar silâhı, yoksa alnımızdan vurulursak mı daha az acır?
bile bile ladesi mi istersiniz, üç maymundan en çaresizi olmanın farkındalığını mı?

iki adım öteye git, nefes alamıyorum.

teknoloci teknoloci / nankör kedi

2009-01-28T18:01:00.002+02:00

ben heidi insanı olaraktan teknolojinin gözlerinden öper yanaklarını sıkarım. çok sevgili bilgisayarıma da buradan "be vicdansız, be insafsızın kızı, be nankör kedi" şarkısını armağan etmek isterim. mümkün müdür acaba?
o madem o kadar uğraşmış benim için, o simsiyah ekranına NTLDR EKSİK yazmış, küsmüş, oyunu bozmuş ben ona bir şarkı armağan etmişim çok mu.
ayıp ama cicim, seninki düpedüz ayıp. dört senedir omuz omuzayız ülen, gak deyince ekmek guk deyince su, bir dediğini iki etmedim, sevdim korudum kolladım. seninki büyük kalleşlik ülen!
ben sana o kadar bel bağlamışım, bir tık dememişsin dört koca senede, ben öve öve bitirememişim seni, tek bir format bile yemişliği yok teyzesi demişim, içkisi yok kumarı yok demişim, evden işe işten eve demişim senin yaptığına bak şimdi be kütttttt diye! teknolojiye ısınamadım zaten ya hiç, seni sevmiştim ben ülen, güvenmiştim sana, yapılır mı bu!
onca fotoğraf, bir sürü kayıt...
sen benim yangında ilk önce kurtarılacak dolabımdın, bu kadar kolay göçertir mi kendini bir makine be?!
elimiz mahkum götürüp teslim ettik makineyi. bundan sonra böyle adamım dedim giderken de, artık ben heidi, sen makine. aramızdaki münasebet bundan ibaret. iki saat içinde beş kere aradığım teknik servis en sonuncusunda böğrüne daldık şu anda, c'ye ulaştık, alıyorum dosyalarınızı dedi ama kendi gözümle görmeden inanmaya niyetim yok. şimdilik beklemek var yani, yapacak fazla bir şey yok. adımız hıdır elimizden gelen budur.
ama dün geceki felâket ve yıkım hâlinde tirşe bir telaşla uykudan uyandırdığım çok saşlı az sakallı a beycim de olmasa, "kasma kuzum, alt tarafı nuri alço'yla tanıştı bilgisayarın bugün, şimdi daha bi hazır hayatın gerçeklerine" dememiş olsa bilmem nasıl olurdu.
ondan kelli geceki çabası için sipeşıl tenks to a beycim.
sana karşı da soğuk bir nötrlüğüm var teknoloci, haberin olsun.

sertaççççç ortaççççç ve bir vatan meselesi

2009-01-27T18:46:00.006+02:00

ben link vermeyi öğrendiğime göre hayırlı bir linkle açılışı yapmak isterim bilog. işte şuraya tıklayıverdiğinizde perihancım madencim'in bugünkü yazısını okuyabileceksiniz siz sevgili okurlar. hani şu zilyon defa link verdiğim kadın. hay ağzını öpeyim denilesi bir kadın, sen demeseydin ben diyecektim onu tadında bir hatun.
yazın beach club'larda hayyyaaaaat beni neden yorugghousuuuun? diye vızıldayanlar için belki faideli olur. belki bir kapı açılır bir yerde. ne dersiniz, hoş olmaz mı?
ama boşuna yoruyorsun milleti perihancım, anlayış farklı kültür farklı hep. buralar hiç dutluk olmadı, ben görmedim yani. ahmet kaya da görmedi.

görünmeze methiye düzülmez ama...

2009-01-27T16:55:00.004+02:00

benim kağıt param bi şekilde döne dolaşa senin cebine girebilirse eğer sence siyah kaplı küçük defterin bi gün yolda yürürken ben, bir apartmanın sekizinci katından önüme düşmesi olasılığı nedir?
yav o değil de permütasyon nedir? olasılık nedir? sence değer nedir?
o siyah kaplı defter ortaya çıkıp seni aydınlatmadıkça karanlık, sadece karanlıktır.
sen karanlıksan değer karanlıktır, sıfat karanlıktır.
siyah defter kimin? ben kiminkiyim? sen? kimin? kimbilir...

maroon 5/secret çalsın fonda. şurası daha daha vurgulu:

i know i don't know you
but i want you so bad
everyone has a secret
but can they keep it
oh no they can't

driving fast now
don't think i know how to go slow
where you at now
i feel around
there you are

cool these engines
calm these jets
i ask you how hot can it get
and as you wipe of beads of sweat
slowly you say 'i'm not there yet!'

kış temizliği / mor mu mavi mi?

2009-01-26T23:45:00.004+02:00

"herkes kendi evinin önünü süpürse şehir tertemiz olur" diye bir söz okumuştum bir yerde. biraz obsesif görünse de uydum ben bu lafa ve blogta kış temizliği yaptım efendim. dekorasyona da azıcık el attım, biraz renk biraz desen olsun istedim. sonra bir adet "tapten köşesi" ekledim ki aceleci ziyaretçi heidi'nin derdini bir çırpıda anlasın.
ayrıca biraz daraldı blog, inceldi, yazılar küçüldü falan filan işte.
ama zaten görüyorsunuz siz bunları, niye anlatıyorsam. hiç işte.

hem asıl kış temizliği bizim evdeydi bugün. yarına hayatımın belli bir bölümünün en yakın tanıklarını evde ağırlama var. dikkatli okuyucu onları "three birds" olarak şıppadanak hatırlayacaktır. bildiğin kuşlarım benim yani. neden kuş? hiiiiiiç, özel bir nedeni yok. beş yıllık geçmişimizde gelişmiş bir tanımlama durumudur diyelim ve geçelim.
ama bişi diyim mi size, düpedüz ev oturması bu. kekler pastalar börekler. ühüüüüü kısır bile var.

lâkin bende de bir kabuğuna sığamama durumu var, niyeyse. kuşlar gelecek, tamam. e bugün süper güzel bir şey olmuş nazlı hanımcım cephesinde, ona heyecanlandık tamam, eeeeee başka?

şahsî değişim plânları belki. tabii şu anda sadece plân proce hâlinde onlar. o yüzden fazla ayrıntılı anlatmam ama bakın şöyle bişey yapalım, ben tek bir soru sorayım, siz de gelip gittikçe fikir beyan edin. en lüzumlu kelime: saç
ve evet sorumuz da: mor mu mavi mi?
bekliyorum efendim.

puf-çuf

2009-01-22T00:54:00.004+02:00

homini gırtlak... pufidi kandil... tumba yatak...
şeklinde bir özet çıkardım ve bugünlerde hatrımı sorana onu sunuyorum hemen. görüldüğü üzere bolca uykuya işaret ediyor bu cümle. yaklaşık 10 saat, yaaaaaa.
sonra bidolu rüya. tuhaf rüyalar. bazen 'arkası yarın' bazen de 'uyumaya devam ederseniz rüyanızın devamı 5 dakika sonra başlayacaktır' anonslu rüyalar.
meselâ geçen yıl öyle bir rüya dizisi vardı. fotoğrafçıya gidiyorum, tam 24 adet vesikalık çektiriyorum. bir ay sonra bir gece yine rüyamda aynı fotoğrafçıya giriyorum ve ben bir ay önce fotoğraf çektirmiştim, onları alcaktım diyorum. iyi gülmüyo bana adam, çıkarıp veriyor fotoğraflarımı kibar kibar.
uyanınca kızıyorum tabii kendime, deli heidi diyorum, normallllll ol biraz diyorum. cümle insan uykusunda gezer, sen rüyanda geziyorsun. hem de planlı programlı. bu kadar da kontrolfirik (evet Frenkçe) olunmaz diyorum.
ne ise...
gerisi yemek işte. stabil bir hayat. gözünü sevdiğim rutin. kanepe-mutfak-yatak üçgeninde akıl almaz hızla akan zaman. yazdan derin dondurucuya doldurduğum kitaplar da bitince el işine vurucam kendimi artık, söz. geçen kış verimli geçmişti, bir kazak, bir hırka, bir atkı sığmıştı bir küçük aya. bu yıl da incik-boncuk yaparız bi şeyler. nasıl olsa nohut oda-bakla sofa-mercimek atölye. komikmiş mercimek atölye.
tebdil-i mekan derseniz ı-ı yok derim. cumartesi-pazar için ufak bir tren yolculuğu, ailecek bir özümüze dönüş operasyonu, beni babamın köyünün yağmurlarında yıkasınlar talebi, hadi gel köyümüze geri dönelim coşkusu duruyor ufukta ama, tren kırmızısı, camın demirine tutunan ellerin avuçlarına yapışan kekremsi demir kokusu, tren camından kafamızı çıkarınca kuş yuvasına dönen saçların görüntüsü, çocukluğumun en güzel yazlarından birine ev sahipliği yapmış ova ve dere bütünlüğündeki o müthiş arazinin manzarası, türlü mahluğun kış akşamı senfonik armonisini izleme fırsatı, köydeki evin karşısındaki elektrik direğinin müzmin misafiri leylek hanfendinin duyabildiğimiz ya da duyamadığımız tak-takları gibi bisürrrü sebep bile totomu kanepeden kaldırma konusunda bu sefer yeterince ikna edici olamıyor ne yazık ki.
ben de ne yapıyorum, geo challenge ile kendi hareketsizliğime meydan okuyorum. yeni ödüller kazanıp puanımı arttırdıkça seviniyorum. daha fazla bayrak tanıyorum artık, daha fazla şehir. ne işime yarayacak bilmiyorum ama ufku geniş insanlar böyle genişletiyor ufuklarını diye sanıyorum.
biz mi büyüdük, televizyon mu daha çok kirlendi? alın size güzel bi muamma. meselâ ben küçükken eşyaların bize oyun oynadığını düşünürdüm. bir yıl önce giydiğim tişört ertesi yıl küçük gelince şaşıran bana annem o malum açıklamayı yapardı hep: e büyüdün kızım. o gider gitmez ben dolaptaki giysilere şöyle bir göz kırpar, hınzırca gülümserdim. biz büyürken eşyalar niye yerinde dursun diye isyan ederdim. eşyalar da küçülüyordu aklımca. kimse buna dikkat etmiyordu, ya da böyle bir şeye ihtimal vermiyordu ama bütün o kıyafetler küçülüyordu işte. değişime ayak uydurmak için. kendi meşreplerince.
daha anlatçam, ayrılmayın siz. çay koyup geleyim ben, sonra yastık sohbeti yaparız, e sonra yatak vakti, rüya zamanı...

altın sarısı

2009-01-20T18:23:00.002+02:00

oje rengi olarak yani. değişik. bir sürü seçenek varken neden altın sarısı, di mi? gündüz gündüz. hem de bir sürü seçenek arasından. seç-enek, seçmek. seçmek, seçenek varsa kolay. hele çok seçenek varsa güllük gülistanlık. a)hepsi ve d)hiçbiri bazen can sıkıcı olabiliyor ya, zaten az çıkar doğru cevap o seçeneklerden. tembel işi gibi görünür onlar çünkü. 'düşünemedim ben şimdi, ya hep ya hiç işte' mantığı.
zaten seçemeyiz ki onları, bir güç tutar bizi. hiç gerçek değildir o şıklar çünkü. gerçek şudur ki her zaman bir makas ayrılır önümüzde, bu yüzdendir ki makas gavurca'da çoğul sayılır.
zira hayat çoğul gelir, çoğul yaşanır.
kekimi hem elimde tutmak istiyorum, hem de yemek istiyorum denmez.
hayatta bir araya gelmeyecek iki şeyi muazzam bir gayretle birleştirmeye uğraşmak fuzuli bir iştir. iş-miş.
ve iki ay lâzımdır bunu keşfetmek için.
iki ayın sonunda kâr zarar hesabı yapılır.
bir kilo yapıştırıcı olsa birleşmez mi yine? diye ucuz hesaplar da yapılır.
işler karışır.
cevap bellidir de kalem kırılmıştır, yazık. geri dönüş yoktur.

anne 19 ocak'ta ne olmuştu?

2009-01-18T21:44:00.003+02:00

yarın güvercin'i dinleyin mesela siz sezen aksu'nun sesinden. kaldırımlar yalnız kalmasın tanıklıkta, herkes zabıt tutsun.
ya da sarı gelin dinleyin, anladığınız anlamadığınız, sevdiğiniz sevmediğiniz tüm dillerde.
o da olmazsa ses çıkarın sadece. mesela "2 sene önce 19 ocak'ta ne olmuştu?" sorusuna cevap verin.
bi şeyler yapın, yapalım birlikte.
hatırlayın, hatırlatalım.
kaybolmasın.

sonbahar

2009-01-16T01:29:00.001+02:00

çok çirkin şeyler çok güzel anlatılabiliyor efendim. mutlaka gidin görün sonbahar'ı. ben anlatmayayım, film kendini anlatsın.
ama nâzım'ın "yaşamak güzel şey be kardeşim"inin filmi çekilse buna benzerdi herhalde.

mikhail: dur yusuf, bahara çıkarız yaylaya.
yusuf: (ben bahara çıkabilecek miyim acaba?)

klasifikasyon

2009-01-14T13:04:00.002+02:00

insanları sınıflandırmaya başladım. darwincilik yapıyorum düpedüz, insan darwinciliği. sen böyleydin anam böyle oldun (boktun, koktun gibi), sen iyiydin de bu aralar kendinde değilsin. seni sevmezdim ama bak birden kanım ısındı. sen bencil, sen ketum, sen panik, sen kıskanç...
fena bu. yapmamam lâzım. bütün şaşırmalar falan bitiyor çünkü o zaman. bildiğim kumaş diyorsun geçiyorsun. ben adını bile duymadığım kumaşlara dokunmak istiyorum halbuki, onları bi şeylere benzetip çözmeye çalışmak. ipek mi saten mi tafta mı? ne bu?

ata demirer sesiyle "çizdim oynamıyorum" demek istiyorum ben aslında. öyle yerlere göklere bir haykırışla.
değme brezilya dizisine taş çıkartacak olaylar yaşanıyor çevremde, ben de tepkisiz seyrediyorum. meğer en normalim diyen bile gündüz kuşağı kadın programı malzemesi olabilirmiş, mümkünmüş.
şemaya ihtiyacım var benim aslında, kim kimin neyi?
arada 18. bölüm varmış meğersem, düğüm orada çözülmüş meğersem. yersen.
neyse geçiniz piliiz, sırada ne var? ev var.
o zaman yurt basar ev sarar der susarım ben artık.
sağlıcakla.

adam

2009-01-12T03:14:00.005+02:00

bir kere de şaşırt beni, geldiğini hissetmeyeyim artık.
ya da gelmesene sen en iyisi artık adam, ha olmaz mı?
sıcak-soğuk oynamayalım artık, ben çok sıkıldım.
şarkılarla rüyalarla gelme, iett otobüsüne binme, burda inme.
bir sabah birden gelme, gece gece hiç gelme.
alınma, bıkmadım senden daha, ama yoruldum
ben sen-den.
kişisel bi şey evet, tamamen benim kendi kişiselliğim.
susma, konuşma, şarkı söyleme.
geceleri yatar yatmaz uyuma hemen.
daha az sigara iç,
daha çok düşün düşünmediklerini.
basitleştir her şeyi ve özümsemeden çık işin içinden.
konuşacakken tıp ol,
içine attıkların içinde kalsın.
anladım ki sen içine attıklarınla sensin.

"hiçbir şey yoktan var edilemez" kuralı en büyük yalan o belli de
"var olan bir şey yok edilemez" kuralının yanılma payı hiç mi yok?
nefes al, nefes ver.
kaybol.
lkfjgjhgjhgjfkwjlkci.......

sayın valim

2009-01-10T18:50:00.004+02:00

ben gittim vali filmine ve siz gitmeyin diye anlatıyorum.
___ ara çizgi ___
gitmek için bazı şahsi sebeplerim vardı. örnekse uğur polat
___ devam____
sayın yönetmenim ve sayın senaristim belli ki komplolar içinde kalmışlar çıkamamışlar, bizi de uyarmışlar aman oyuna gelmeyelim, yaş tahtaya basmayalım diye. elimizde bir tek uranyumumuz kalmış meğersem, o yüzden de mühendisleri, valileri keklik avlar gibi avlarmış bu amerikalılar. filmdeki amerikalı'nın dediği gibi türkler herşeyi unuturmuş çabucak. tabii unutuyoruz ama neyi unuttuğumuz, neyi ezbere aldığımız biraz karışık, değişmen ve çelişmen. diğğğğğ mi?

filmi neresinden tutayım da neresi kalsın bilemedim. filmde amerikalı bir karakter var mesela, türkçe konuşuyor, 'tahsis etmek' demeyi bile öğrenmiş ama bir tek r'leri yuvarlıyor, tüh bir onu düzeltememiş işte. napsın, amerikalı.

bir kızcaaz var, "amerikan dili ve edebiyatı" okuyorum diyor, meşhur valimiz de kocaman açıyor gözlerini neeeeeeey? diye, sonra da dudak arasından "olsun, o da lâzım" diyor. (!) ve sonra bu kızımız amerikan casusu çıkmasın mı! yaaaaaaa. öyle master tezimi yazıyorum falan diyor ama ne yazıyor kim bilir gizli saklı. yaaaaaaa. o kadar bölüm var, o kadar meslek var di mi anacım. ne zekisiniz ki müthiş bir bağlantı kurmuşsunuz, bir de saf ayağına yatıyorsunuz. "amerikan dili ve edebiyatı" okuyandan ne olur zaten. amerikan casusu! tabii.

hayır, kızmamam lâzım aslında. aynı muameleye maruz kalmıştım bizzat bir keresinde. anneannemi ziyarete gelmiş uzaktan bir tanıdık ne okuduğumu sormuştu, ben cevap verince de (cevap=ingiliz dili ve edebiyatı), "ay kızım yazık etme kendine, türk dili edebiyatı oku" demişti. sonra ben bir hamlede yerimden kalktığım gibi teyzeyi yutuverdim. yaaaaaaa.

emsal teşkil etsin, kimse bir daha böyle bir şey demeye cüret edemesin diye. ama görüyorum ki değişen bir şey yok ve olmayacak da. bugün film bittiği hâlde perdedeki jeneriğe yaşlı gözlerle ve bir trans hâli içerisinde bakmaya devam eden teyze gibi. herkeste kuvayi milliye ruhu olmalı valim evet, bakın bu teyze geliştirmiş bile.

ben kim miyim valim, ingiliz casusu ben. arabistanlı lawrence, bildiniz mi?